Bibi

Toen wij opstonden rende zij naar haar schoen. En zowaar, de Sint  had er twee zakjes snoep ingedaan. Fred en Julia keken een beetje beteuterd, maar zij weigerden gisteren de aankomst van de Goedheiligman onder ogen te zien. Bibi en Clea waren wel even gegaan, maar waren gepasseerd met de snoepuitdeling. Clea gelooft er nog heilig in. Bibi is al twee jaar verder, maar zette toch slim haar schoen. Julia bleef bij ons logeren, dus papa weer op de gang. Een enorm kussengevecht was het laatste teken van leven. Vanmorgen ging Fred met Julia mee naar huis. Bibi alleen bij mij. Dat vindt zij heerlijk, papa voor haarzelf. Eergisteren nog met haar gescrabbeld, alleen de letters Q en X deden niet mee. Vanmorgen ging zij in haar eentje Monopolyen. Na een uurtje hield Biebel het voor gezien. En werd ze winkeltje. Zij was èn verkoopster èn klant tegelijk. Het onderhandelen over de prijzen, iets wat zij in Marakech als leuk had ervaren, is dan ook snel afgerond. Grote plastic tassen worden volgeladen met allemaal spullen die links en rechts rondslingeren. Op de laptop wordt de administratie bijgehouden. Het Monopolygeld komt van pas, geen dubbeltje verdwijnt. Zij is vreselijk precies. De zakjes snoep worden intussen steeds kleiner. Geloven in de Sint of niet, dit smaakt beter dan oud brood. Toen moeders belde of ze vanmiddag meeging naar een feestje met livemuziek en lekkere hapjes, zag ik een tevreden gijns. De winkel werd gesloten en Biebel kwam heerlijk even op schoot knuffelen.

Perfectie

Laat ik maar met de conclusie beginnen. Perfectie bestaat niet. “Wees niet bang van de perfectie, je bereikt ze toch nooit” zei mijn leermeester Salvador Dali. “Wat is perfectie dan?” vroeg ik. “Volkomenheid. Volmaaktheid. Volledigheid”. Vraag honderd mensen wat perfectie is en je krijgt honderd verschillende antwoorden. Soms hoor ik klassieke muziekstukken waar ik ongevraagd het etiket perfect op plak. Elke noot staat op zijn plek. Het zelfde nummer kan ik de hele dag achter elkaar horen. Mogelijk wel maanden achter elkaar. En als er geen andere nummers zouden bestaan mijn leven lang. Ik heb schilderijen in Het Louvre gezien waar ik wel weken voor zou kunnen zitten. En nog zouden zij mij niet vervelen. Films heb ik gezien, waarin ik na een paar minuten al deelnam en pas tijdens de aftiteling weer netjes in de zaal werd afgezet. Voetbalwedstrijden met vlagen perfect voetbal, dat was ooit, maar dat is lang geleden. Als ik Frank Sinatra My Way hoor zingen, is dat voor mij perfectie. Maar kan ook heel goed zijn dat ik perfectie verwissel met geluk. Soms voel je een vlaag geluk door je lichaam heen stromen, dat is een perfect gevoel, een gevoel van liefde ook. Liefde, geluk, perfectie, de gouden driehoek. Robbie Williams in The Royal Albert Hall geeft mij dat driehoeksgevoel, mijn kinderen doen dat soms ook. Friedrich Nietzsche zei het al, “een redmiddel tegen de perfectie is liefde”. Daar sluit ik mij bij aan. Laat ik dan maar verliefd worden. Of ben ik dat al?

Emoties

We zitten in een Jerry Springer-achtig tijdperk. De donkere kant van ons bestaan moet op straat liggen, anders tellen we niet meer mee. Komt mede door Hyves en andere communities. Misschien komt het ook wel door de overheid. Die weet inmiddels toch al bijna alles over ons en waarom zouden we voor dat laatste stukje privacy nou zo moeilijk doen? Toen ik onlangs  een paar weken geen telefoon had, gaf het direct een stukje rust. Afgesloten van de wereld. Zo voelt het dan. Dus hoe zalig moet het zijn om alle stekkers er uit te trekken, je gezicht laten verbouwen, je paspoort in de papiervernietiger en ergens op een verwegstrand “aanspoelen”? Toon je geen emoties, dan kun je wel inpakken. Leed scheidt, maar verenigt ook. Eerst lekker ruzie maken, daarna de verzoeningswip. Als het kan voor de ogen van geheel Nederland. Emo tv, ellende verkoopt. Het lijkt wel alsof we emotioneel incontinent zijn. De camera als plasgoot. We schamen ons nergens meer voor. Plotseling een man als vrouw verkleed, samen met zijn echtgenote op de bank. “Dit is mijn leven, zo heb ik mij altijd gevoeld”. Zijn vrouw accepteert het. Samen lekker op de buis. En morgen gewoon weer naar de baas. Terror Jaap zat bij Jenssen op de bank te schouderschokken. Weegt nu tweehonderdtwintig kilo en zal uiteindelijk zwelgen in zijn eigen vet. Zegt hij. Maar Jaap is een acteur. Een slechte ook nog. Hij had zijn winstpremie bij de DSB bank geparkeerd. Dat geloof ik nou weer wel.

Academie

Nooit zullen mijn gedachten te ruste gaan, misschien heel even als ik slaap. Toen ik klein was, bedacht ik van alles. Heel veel dingen die toen aan mijn brein ontsnapten, kwamen later in productie of werden geldmachines. De prepaid belkaart had ik al bedacht voordat telecombedrijven de kans kregen. Nu heb ik weer een gouden idee. Niet zo zeer dat ik er rijk van kan worden, maar het is wel zeer actueel. De huidige maatschappelijke plaaggeesten Eenzaamheid, Armoede, Asociaal en Ontevredenheid treffen elkaar op een bescheiden platform. Veel mensen die het goed kunnen betalen, hebben er een hekel aan om alleen uit eten te gaan. Dus doen ze het niet. Ze voelen zich bekeken. Strop voor de horeca. Veel mensen die het niet kunnen betalen, zouden graag eens uit eten willen. Desnoods uitgenodigd door iemand uit de eerste groep. Bingo voor de horeca. Iemand moet dit centraal coördineren natuurlijk. Is wel duidelijk natuurlijk wie. Daarnaast ook mooi zelf zeven dagen per week in een restaurant. Dat afzakkertje bij haar thuis neem ik dan maar op de koop toe. Bij een ander gouden plan kreeg ik direct de Partij voor de Dieren op mijn nek. Het idee was om alle accu’s van rolstoelen te vervangen door vierspan sledehonden. Geen accu’s, geen verkwistende kilometers van hondenuitlaatservices meer. Maar bij gebrek aan poolhonden, zou elke hond opeens tot werkhond worden gebombardeerd. Dat was mishandeling volgens Marianne Thieme. Had ik nou maar gewoon die belkaart doorgezet. Dan had ik mijn gedachten daarna vrijaf kunnen geven.

Belkaart

Nooit zullen mijn gedachten te ruste gaan, misschien heel even als ik slaap. Toen ik klein was, bedacht ik van alles. Heel veel dingen die toen aan mijn brein ontsnapten, kwamen later in productie of werden geldmachines. De prepaid belkaart had ik al bedacht voordat telecombedrijven de kans kregen. Nu heb ik weer een gouden idee. Niet zo zeer dat ik er rijk van kan worden, maar het is wel zeer actueel. De huidige maatschappelijke plaaggeesten Eenzaamheid, Armoede, Asociaal en Ontevredenheid treffen elkaar op een bescheiden platform. Veel mensen die het goed kunnen betalen, hebben er een hekel aan om alleen uit eten te gaan. Dus doen ze het niet. Ze voelen zich bekeken. Strop voor de horeca. Veel mensen die het niet kunnen betalen, zouden graag eens uit eten willen. Desnoods uitgenodigd door iemand uit de eerste groep. Bingo voor de horeca. Iemand moet dit centraal coördineren natuurlijk. Is wel duidelijk natuurlijk wie. Daarnaast ook mooi zelf zeven dagen per week in een restaurant. Dat afzakkertje bij haar thuis neem ik dan maar op de koop toe. Bij een ander gouden plan kreeg ik direct de Partij voor de Dieren op mijn nek. Het idee was om alle accu’s van rolstoelen te vervangen door vierspan sledehonden. Geen accu’s, geen verkwistende kilometers van hondenuitlaatservices meer. Maar bij gebrek aan poolhonden, zou elke hond opeens tot werkhond worden gebombardeerd. Dat was mishandeling volgens Marianne Thieme. Had ik nou maar gewoon die belkaart doorgezet. Dan had ik mijn gedachten daarna vrijaf kunnen geven.

Herfstmorgen

Vanmorgen om vijf uur op om te gaan schrijven. Koud, donker. Beetje wankelend, omdat de lamp in de gang het niet doet. De computer aangezet. “Goedemorgen Wolly”. Hij antwoordt direct met een vrolijk gepiep. Of is het een hongerpiep, zijn etensbakje is leeg. In de keuken de Senseo geactiveerd en op de terugweg de kachel aan. Buiten beweegt de boomtop voor mijn balkondeur hevig en ik zie vette regendruppels tegen mijn raam. De eerste mails melden zich en ik doe een lamp aan. “Toch heeft het wat, die herfst”, denk ik. Daar ik nog poedel rondloop, spring ik snel in wat spullen van gisteren. Ben elke dag een paar uur bezig met het herschrijven van mijn boek, het lukt aardig. Mijn zoon om half acht geroepen, die heeft alleen het eerste en het laatste uur. Verleidelijk om dat eerste dan maar over te slaan. Het wordt nu langzaam licht en het verkeer zwelt aan. Je hoort de banden water verplaatsen. De radio werpt klassieke klanken, maar iets na half acht moet ik wijken met mijn zender. Zoonlief die er uitziet alsof hij gewoon de hele nacht rechtop wakker in bed heeft gezeten, springt onder de stralen en knapt per seconde op. Als ik stiekem mijn zender weer opzoek, komt er een gebrom uit de douche. “Pap, niet doen, dat weet je toch?” Als hij naar school is ga ik schilderen. Meer ideeën dan doek, dus zoek ik een schilderij uit dat ik kan overschilderen. Het belooft een mooie herfstdag. Binnen.

Vrijheid

Zomaar een dag in november. “Vrijheid moet steeds verdedigd en heroverd worden!” Deze historische woorden sprak Angela Merkel gisteren bij de voormalige Muur in Berlijn. “Waarom moet de vrijheid steeds worden heroverd?” denk ik dan. “Waarom is dit geen standaard goed?” Gamers stonden afgelopen nacht in de rij voor het ultieme oorlogsspel “Call of duty 2”. Maar Kamerleden protesteren tegen de zeer realistische oorlogsbeelden. Is dit ook een vorm van vrijheid? Herman van Veen, vele jaren actief en succesvol in het Duitsland van na de oorlog, mobiliseert Nederland. Hij vergelijkt de partij van Wilders met de NSB. Als we de PVV-stemmers bij zijn optredens wegdenken, dan is een derde van de zaal leeg. Wij hebben de vrijheid om te kiezen op wie wij willen, wij hebben ook de vrijheid om wel of niet naar de schouwburg te gaan. Noord- en Zuid Korea speelden vandaag  oorlogje. Noord zou over de denkbeeldige scheidingslijn die dwars door het water is getrokken, zijn heen gevaren. Waarop Zuid een schot voor de boeg gaf. Noord voer lekker door en Zuid schoot met scherp. “Wat is vrijheid?” vroeg Frederique mij. “Ik denk wel dat ik het weet papa, maar kan het niet goed omschrijven”. Zelf zit zij tussen een aantal msn-gesprekken geklemd omdat zij te eerlijk is. “Vrijheid is als de wind die de duinen doet veranderen, maar de woestijn in tact laat”. Fred keek mij fronzend aan. Wie weet zijn de gamers van nu wel de soldaten van straks die onze vrijheid verdedigen. Of heroveren.

500

Even een moment stilstaan. Soms mag dat. Achterom kijken, lucht bijhappen en weer doorgaan. Dat is het leven. We worden overvoerd met records, statistieken en mijlpalen. Het is niet meer bij te houden. Daarom doe ik er nog maar een bij. Mijn column. Dit is mijn vijfhonderdste!!! Zoals altijd gevuld met tweehonderdvijftig woorden precies. Twee jaar geleden begonnen als oefening voor “schrijven = schrappen”. Een marmerblok zegt ook weinig, maar als Brancusi gaat slijpen, ontstaat er wat. Volgens Berry Kessels van De Gelderlander liet ik in mijn lijvige romanscript “…….door God gezonden” te weinig aan de fantasie van de lezer over. Zijn literatuurclitoris zou hierdoor niet geprikkeld worden. Dus amputeren geblazen om de fantasie van de lezer ruimte te geven. Als twee geliefden naar boven gingen, liet ik de camera doordraaien. “Stop!” riep Berry, “niet doen! Doe die slaapkamerdeur dicht en aan het gesprek, of juist géén gesprek bij het ontbijt kan de lezer de afgelopen nacht zelf invullen.” Dat moest ik beamen. Dus columns. Jaarlijks meer dan zestig duizend bezoekers met vele reacties. Vaak niet geplaatst omdat zij te persoonlijk waren. Heel veel mensen hebben mij bedankt omdat de verhaaltjes zo herkenbaar zijn. En belden mij als ik een paar dagen niets had geschreven. Mensen kwamen naar mij toe. Dat een verhaal hun tot tranen bracht, of in het geval van Bjorn, zelfs zijn leven veranderde. En dat doet me deugd. Even een moment stilstaan. Soms moet dat. Achterom kijken, lucht bijhappen en weer doorschrijven. Dat is mijn leven.

Socioshoppers

Ik kan me voorstellen dat een land niet blij is met een epidemie die naar dat land vernoemd is. Vooral als het niet vaststaat dat de bron van alle ellende zich in dat land bevindt. Miljarden dollars aan toeristeninkomsten zullen buiten Mexico besteed worden. In het verleden heeft de aarde nog wel eens bezoek gehad van ongenode virussen. Al in de tweede eeuw kostte een pokkenepidemie vijf miljoen mensenlevens, de Spaanse griep een honderd jaar geleden ongeveer veertig miljoen. AIDS overtreft deze aantallen ruimschoots. Al deze gegevens gooide ik bij de bakker in de groep. Als je de kinderen van school moet halen en voor je staan een aantal treuzelaars, een aantal socioshoppers zoals ik ze altijd noem, dan zou je het liefste willen voordringen. Socioshoppers zijn mensen die niets te doen hebben, die blij zijn met een praatje van de juffrouw achter de toonbank omdat ze verder niemand hebben. “Als je niets te doen hebt, doe het dan niet hier”. Gezegd dient te worden dat je er niet veel vrienden mee maakt. Maar daarvoor ga ik ook niet naar de bakker. Als er ook nog zo nodig geproefd moet worden van een besmeerde krentenwegge waar ik net nog een paar vliegen op zag zitten, slaan bij mij de stoppen door. Als door een dolle neger gebeten, begin ik enorm te hoesten, tussendoor rochelend dat ik beter niet naar Mexico had kunnen gaan. En zo ja. Als sneeuw voor de zon slinkt de rij, zelfs één persoon keert brodeloos huiswaarts.

Milaan

De modewereld is een harde wereld. Elke wereld is hard als je de top wilt bereiken, maar de modewereld is een wereld op zich. “Een valse, kunstmatige nepwereld met uitgehongerde modellen”, volgens Alexis. Alexis woont in Milaan en was tot voor kort modeontwerpster voor een beroemd modehuis. Vanavond kwam zij via mijn site bij mij terecht. En het klikte. Of het kwam omdat ze mijn schilderijen “bellissimo” vond, of dat het kwam doordat ze er goed uit zag, ik weet het niet. Maar we begrepen elkaar. Toen ik trots vertelde dat mijn dochter Maxime professioneel model wil worden, werd ze even stil. Ook vertelde ik dat ze altijd precies deed wat ik niet wilde. Zij nam mij bij de hand en leidde mij achter de coulissen. Ik zag graatmagere breekbare jonge meisjes proberen bij mannen op leeftijd in het gevlei te komen. Ik zag modellen met duurbetaalde portofolio`s onder de arm het ene kantoor in, het andere uit lopen. Ik zag meisjes huilend op een achteraf kamertje met een rietje om zich weer op te peppen voor de volgende auditie. Ik zag haat en nijd, afgunst, jalousie, leugens, diefstal, honger, krabben en bijten en soms een lach. Ik had genoeg gezien. “Dit is slechts een tipje van de sluier”. Zij doelde op modehuizen, ontwerpers, commercie, concurrentie, bedrijfsspionage, deadlines, kinderarbeid en de maffia. Ik wist nu voldoende. Stuurde direct een smsje naar Maxime die ergens aan het oppassen was. “Max doe je best in de modellenwereld, ik sta er helemaal achter”.

Zuinig

Als je in de gaten wordt gehouden, opereer je voorzichtig. Dat geldt zeker voor leden van het Koninklijk Huis. Altijd heb ik een warm gevoel gehad voor deze familie. Nooit heb ik mij gerealiseerd dat ze een aardige hap uit onze begroting nemen en er weinig voor terug doen. Je merkt ook dat ze geen normale baan hebben, maar altijd op zoek zijn naar een dagvulling. Mijn favoriet uit de stamboom is Bernard. Een levensgenieter, een man met maling aan protocollen. Was dan weer Duitser, dan weer Nederlander, dan weer wereldburger en dan weer jager. Zijn kleinzoon Willem Is meer betrouwbaar als echtgenoot maar heeft het gewoon niet. Probeert op zijn moeder te lijken. Geen betonnen kapsel, maar wel die zelfde wereldvreemde blik. Door de vaderlandse pers op de hielen gezeten vanwege een beleggingsobject in Mozambique. Een zeer pijnlijke investering, die je in deze tijd van broekriemen niet meer kunt verdedigen. Met je hele hofhouding een paar keer per jaar naar Afrika vliegen voor een paar dagen vakantie wordt door onderdanen niet gepikt. Velen daarvan kunnen zelf nooit op vakantie. Dus dacht Alex, geld besparen! Samen met Spaanstalige Maxima schreef hij een paar Spaanse regels in een Engelse speech die hij in Mexico hield. Foute vertaling, want hij gooide zinnen als bakken stront de zaal in. Geld voor een tolk bespaard, naar valse zuinigheid! Mijn enige band met het Koninklijk Huis is alleen nog maar per post. Want heel veel brieven die ik krijg beginnen met “…..in naam der Koningin…”

Sibelius

Toen ik vorige week in de omgeving van Arnhem fietste, waande ik mij gelukkig. Het zou een van de laatste mooie nazomerdagen worden, terwijl de herfst allang zijn intrede had gedaan. Bij een houten bankje stopte ik en nam plaats. De straling voelde krachtig aan dus ik vond snel een elastiekje om mijn haar te bundelen. Tegenover mij stroomde een beekje, twee zwanen leken te overleggen. Terwijl ik hun bewegingen volgde, associeerde ik razendsnel beelden met een zwaan, beelden uit mijn eigen leven. Natuurlijk de KLM, prachtige opnames van landende zwanen. Restaurant “De Swaen” ooit de arena van sterrenkok Cas Spijkers. Een appartementencomplex wat ik in het hartje Amsterdam liet bouwen en de statige naam “Swaenenbergh” meegaf. Dat had het ook wel nodig, omringd door junks, dark rooms en criminelen. Maar de “Swan of Tuonela” zit in mij. Elke dag, voor eeuwig. Naar het plafond starend luisterden Erika en ik altijd met gesloten ogen naar dit symfonisch gedicht van Jean Sibelius. Onze gedachten gingen op de vrije loop, ieder zijn eigen kant. Het dramatische lot van een monogaam zwanenleven vulde de slaapkamer. Schrijnend was toen Erika plotseling overleed, uitgerekend haar man Harold aan mij vroeg welke muziek te draaien. Want Harold was altijd druk. De keuze was niet moeilijk. Tijdens de uitvoering knikte hij naar mij, zo van “….. goed gedaan jongen”. Ik verborg mij in tranen. Toen er een wolk voor de zon schoof en het echtpaar moeizaam uit het water omhoog kwam, liep ik weer naar de fiets.

Spiritueel

Geen idee waarom, maar ik kreeg een uitnodiging van het Archeon uit Alphen aan de Rijn. De maand november blijkt de Maand van de Spiritualiteit te zijn. En het Archeon speelt daar handig op in. Op zich heb ik niet veel met deze tak van geestelijke sport, nog minder met de aanbieders. Geloof beslist dat er meer is tussen hemel en aarde dan wij waarnemen, maar glaasje schuiven, Jomanda, Tarotkaarten en koffiedik kijken zijn niet bepaald aan mij besteed. Toch heb ik een “ervaring” gehad met een waarzegster. Tijdens een spiritualiteitbeurs stuitte ik op een dame achter een tafeltje. Helemaal in het zwart gekleed, zwarte make up, zwart stijl haar.  Waarschijnlijk “voelde” zij mijn vibraties, want ik werd tussen allemaal mensen vandaan geplukt voor een gratis voorspelling. Zij nam mijn rechterhand ter observatie en wist het gelijk. “Vanavond zult u de liefde bedrijven met een blonde vrouw”. Op zich niet verkeerd, want anders had ik maar bij Studio Sport zitten hangen. “Staat u er open voor?” wilde Esmeralda weten. Toen ik s`avonds aanbelde, hing de zwarte pruik op de kapstok. De waarzegsteroutfit was vervangen door spannende zwarte kleding. Vanaf dat zij mij voorspelde dat we naar boven zouden gaan, botsten onze aura’s. Toen zij `s middags mijn hand las, zag ik al een weggepoederde baardgroei. Maar toen ik na haar naar de wc ging en de bril omhoog zag staan, wist ik voldoende. “De sterren staan niet gunstig” kon ik nog uitbrengen. Snel naar huis. Gewoon Studio Sport. Gewoon aards.

Kroontje

Vandaag post uit Amsterdam. Ik noem het zo. Kan nog steeds niet wennen. “Heb je de mail al gecheckt?” Tussen de uitnodigen voor exposities en messcherp geprijsde Viagrapillen, zit ook iets nuttigs. Een brief van Kroontje. Kroontje was een klasgenote van mij op de middelbare school. Zij had prachtig lang haar, strakke jeans en hoge gympen. Ondeugende ogen in een bleek gezicht. Na veertig jaar besloot zij mij te googlelen. “Beter laat dan nooit” moet zij hebben gedacht. Kroon vulde een aantal jaren mijn klas en gedachten. Of er echte diepgang is geweest durf ik mij niet meer herinneren, maar flarden herken ik wel. In het dagelijks verkeer betekent rood onmiddellijk stoppen. Maar als Kroontje opgewonden werd, begonnen haar wangen te gloeien en vormden appelrode Sirenes in een sneeuwlandschap. Zo ook die middag in het huis van mijn moeder. Regelmatig na school gingen we daar even thee drinken. Chillen bestond nog niet, maar we deden het toch. We hielpen elkaar ook met huiswerk, dat herinner ik me nog. Overhoren, verbeteren en straffen bedenken. Dat was het leukste. Bij gebrek aan stoelen hingen we onderuit gezakt op het bed. Opeens vloog zij overeind en rende naar de balkondeur. Mijn moeder woonde negen hoog dus ik vreesde terecht. Was ik te streng voor haar geweest? Gelukkig niets ernstigs, zij had het opeens heel warm gekregen. Inderdaad, haar wangen gloeiden als twee ondergaande zonnen. Zo erg had ik het nooit eerder gezien. De thee bleef onaangeroerd. Zij kreeg toestemming de boeken te sluiten.

Liegen

“Kinderen en dronken mensen spreken de waarheid!” Dit is een veelgehoorde kreet. Impliceert dat andere mensen dus niet de waarheid speken. Als je dat dus niet doet, lieg je dan? Je liegt alleen als je bewust dingen zegt die eigenlijk anders zijn. Als je de waarheid niet vertelt, maar gewoon je mond houdt, dan lieg je niet. Dan zwijg je. Al deze gedachten schieten door mijn hoofd als ik Jan Peter hoor praten. Je voelt dat die man veel meer weet dan hij vertelt. En vaak zegt zwijgen meer dan praten. Toch heb ik heel vaak kinderen op leugens betrapt. En ook dronken mensen horen liegen. Drank versterkt je emoties. Geregelde innemers zijn sentimenteler, huilen sneller, lachen onbedaarlijk en fantaseren in het kwadraat. Als je op de persoon afvraagt of ze gedronken hebben, ontkennen ze allemaal. Toen Maxime een jaar of twee was, lustte zij graag slagroom. Een volle schaal stond op het aanrecht en was nodig voor een zelfgebakken slagroomtaart. Toen wij even de keuken uitmoesten, bleef Max rustig met haar Barbies spelen. De schaal met slagroom was leeg toen wij terugkwamen. Natuurlijk keken wij naar het gezicht van Maxime, sporen waren niet te ontdekken. Wel zagen wij voor het aanrecht een stoel aangeschoven, die stond er eerder niet. Op onze vraag of zij de slagroom had verorberd, bleef zij met nee antwoorden. Zorro, onze Dobermann was een uur later aan de diarree. Max had hem verwend. Kinderen zwijgen op het juiste moment. Politici zwijgen op het verkeerde moment.

Puist

Al een paar keer had ik het programma op tv gezien. Afschuw, medelijden, zinloos. Bestaat er een God? Net als ik mijn gevoel een plekje wil geven komt Maxime binnenstormen. Zij gaat uit. En als meisjes van vijftien uitgaan, betekent dat naast urenlang van te voren mailen en sms’en ook veel stress voor de medebewoners. Frederique moet haar laarsjes inleveren, Bibi de föhn gaan zoeken en mij wordt verzocht de fotocamera in te leveren. Geld natuurlijk voor entree en drankjes en het liefst nog wegbrengen en ophalen.  Gezamenlijk lijden we onder het “ik heb niets om aan te trekken” terrorisme. Maxime wil model worden en als ik de kreten “niets staat” urenlang hoor, grijp ik direct de kans aan om het basisprincipe van een model uit te leggen. “Een model staat alles, laten we daar het snel over eens worden” pareer ik onmiddellijk. Toch wordt er minimaal vijf keer van outfit gewisseld, Persoonlijk zie ik geen verschil, maar dat zal aan mij liggen. Mode is natuurlijk een branche van herhalingen met nuances. Als de kleding akkoord is, rent Max dus de kamer binnen. “Pap, pap! Ik kan niet weg! Ik bel af! Er zit een puist op mijn neus.” Om daarvoor thuis te blijven, gaat wel ver. Zeker in vergelijking met het rariteitencircus dat ik nu op de tv zie. Trossen bulten, kilos uitstulpingen en vergroeiingen, als wapperende gewaden uitbundig om het lichaam gewikkeld. “Kijk even Max” zeg ik. Er wordt niemand afgebeld. “Vaders, heb je tien euro voor mij?”

Zweetbandjes

Elk jaar in de herfstvakantie ben ik de klos. Vroeger mijn zoon, daarna Maxime, vandaag Frederique. De Paasbergschool doet altijd mee aan het jaarlijkse volleybaltoernooi. En wordt vader traditiegetrouw als coach opgegeven. Als winnende coach dan wel te verstaan. Frederique is zenuwachtig in het begin. Zij is zo sterk, dat haar opslag ver achter de buitenlijn belandt. Tussen de wedstrijden door, duik ik de kantine in. Koffie. Een krant ligt er ook. Een Nederlands echtpaar fietste vorig jaar op pelgrimstocht naar Rome. Kampeerden in de open lucht, werden overvallen door Roemeense herders, verkracht. De burgemeester van Rome zei toen “eigen schuld, dikke  bult”. Gisteren door de Paus in Rome ontvangen. Hij bood zijn excuses aan. In de volgende tie-break las ik alles over Balkenende. De nieuwe president van president van Europa? Hij voldoet aan de profielschets. Kleurloos, volgzaam, niet vernieuwend, hielenlikken als specialisatie maar vooral de grote jongens niet in de weg lopen. Maar wordt het dus niet. Want deze grote staatsman kan hier opeens niet worden gemist, vindt men. De vierde partij wordt dik verloren, geen finaleplaats. Lees dat Sarkozy voor een drie uur durend overleg met de Middellandse Zeelanden een douche van drie ton had laten aanleggen, uitsluitend voor privé. Nooit gebruikt, maar wel grandeur. Balkie zal dit in Brussel nooit doen. Toch? De laatste wedstrijd wordt verloren. Als fiere krijgers met opgeheven hoofd  verlaten zij het speelveld. Volgens Frederique omdat haar team geen zweetbandjes had, zoals het winnende viertal. Ik keek trots naar haar. Politici zoeken ook altijd een uitweg. En lijken daarom altijd winnaars.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           

 

Vuilniswagen

Ondanks een graatmagere portemonnee is het toch verbazend om te zien hoeveel afval wij produceren. Mijn financiële situatie is zeer belabberd. Bruin geld tellen is een dagelijkse bezigheid. Lege flessen worden als goudstaven naar de bank gebracht. Mijn onderbuurman heeft op mijn verzoek de radio harder gezet. Goed voor de onderlinge band en bespaart mij weer stroom. Storende factor in deze is dat hij fan is van de verkeerde voetbalclub. Als zijn team scoort en dat doen ze regelmatig, lijkt het alsof het huis instort. De radio  wordt extra gepimpt om het overdreven enthousiasme van de verslaggever vrij spel te geven. Toen ik vanmorgen de vuilniszakken bij de lantaarnpaal plaatste, kwam de wagen de hoek al om. Goed getimed. In “Once upon a time in America” zien we vier straatschoffies zichzelf via illegale drankenhandel opwerken, de vriendschap tussen de leiders David en Max staat centraal. Beiden hebben elkaar een keer verraden en als Max aan David vraagt hem daarvoor dood te schieten, weigert de laatste dit. Aan het eind van de film staat Max achter een vuilniswagen. Hij lijkt zich zelf op te willen ruimen. Als David weer kijkt, is zijn vroegere vriend verdwenen. De vuilnismannen nemen mijn zakken in ontvangst en de verpulveraars doen hun werk. “Mag ik er ook in?” vraag ik opeens. De mannen slaan mij lachend op de schouders en denken dat ik een grapje maak. “Zeker te veel films gezien” roept er nog een, hangend aan de zijkant. Ik knik en slof weer naar binnen.

Dela

Doodgaan is gouden handel. Niet voor jezelf, voor anderen natuurlijk. Uitvaartbeurzen bloeien als nooit tevoren. Mobieltjes, speelgoed en lievelingsmuziek worden in het graf bijgezet, als ware het Toet An Chamon himself! Vroegtijdige levensbeëindiging wordt gestimuleerd, over abortus doen we niet moeilijk. Dat we met z`n allen moeten doorwerken komt omdat we te oud worden. En dat kost dus geld. En dat is er niet. Spoorwegovergangen worden slecht beveiligd, Nederland heeft de hoogste babysterfte van europa, agenten moeten vaker vuren op dansfeesten. Allemaal speldenprikken om de ouderdom te tackelen. Zover allemaal nog te accepteren. Maar de eenmalige aanbieding die ik vanmorgen in de bus kreeg ging te ver. Een brief van de Gemeente Arnhem nota bene. “Ik sta midden in het leven”. Volgens de brief dan. “Dagelijks sta ik niet stil bij mijn uitvaart”, hoe weten ze dat? ”Dus moet ik het goed regelen. Want een beetje begrafenis begint al bij zeven duizend euro” zegt de brief. Alsof ze mij als ik dood ben gewoon in huis laten liggen. Doe mij maar in een plastic zak, na eerst alle bruikbare onderdelen te hebben gestript. Dit hoeft voor de nabestaanden niet veel te kosten. De Gemeente Arnhem heeft voor de allerarmsten van de stad een deal met de Dela gemaakt. Ze praten over “veel inkoopvoordeel”. Ik moet ook nog snel beslissen bovendien. “Eerst Dela zien en dan sterven?” Op de bijgevoegde antwoordkaart vul ik snel de naam van onze burgemeester in. Fluitend breng ik de kaart naar de brievenbus. Opgeruimd staat netjes.

Enkeltje

Het huilen stond ons nader dan het lachen. Ouderavonden, schoolmusicals, op dit soort momenten zijn we weer samen. Maar dan hoeven we niet te huilen. Verjaardag, ziekenhuis, een emotioneel gebeuren. Dan zijn we weer de ouders, papa en mama. Maar vanmorgen was het tranen wegpikken. Bibi ging alleen naar Marokko. Ons kleine meisje, negen jaar, met een koffertje in de hand op weg naar Marrakech. Voor het eerst in haar leven ging Bibi zonder ons. Paspoort aanvragen, wereldbol uit de kast, de voorpret kon beginnen. Bibi mocht met Clea en haar ouders mee op vakantie. Een weekje Marokko, een vijfsterrenhotel. Wie zegt er nee? Toen Mathias de auto startte, werd het serieus. Nauwelijks kon ik mijn tranen bedwingen, mijn kleine smurf klemde zich helemaal tegen mij aan. Als een plakbeertje moest ik haar losweken, gelukkig zag ik geen waterlanders. Wij zijn zo aan elkaar gehecht. Toen ze op weg waren naar het vliegveld had ik het niet. Dus maar de kroeg in voor een bakkie troost. Net aan de cappuccino toen de serveerster mij aansprak. Of er iets aan de hand was. Ik was anders dan anders, volgens haar. Verhaal uitgelegd en zij begon te lachen. Je geeft zomaar je kind aan een ander mee, er kan zoveel gebeuren. Ik lachte mee. Weet niet waarom. “Jij hebt makkelijk praten, jij hebt geen kind” zei ik. “Klopt” zei ze, “niet meer. Aan God meegeven, enkele reis”. Zij nam een servet van tafel en liep de keuken in. Mijn cappuccino smaakte anders.