Dwerghamster

Toen ik vanmorgen een uur te vroeg op mijn afspraak dreigde te komen, liep ik even het park in. Onder overhangende bomen was een kleine zonnige uitsparing. Met twee bankjes en een lange tafel in het midden. Ik had amper plaatsgenomen, toen uit alle richtingen eenden mijn kant op zwommen. De eend die mij als eerste bereikte, haakte als laatste af. Natuurlijk had ik geen brood bij me. Maar dat maakte deze eend niet uit. Zij bleef ongeveer een veilige meter van mij vandaan. Als ik kwaakgeluidjes maakte, hield zij haar hoofdje schuin. Vlak voor mijn voeten waste zij zich. Totaal onbevangen en vol vertrouwen. Fred en Bibi hadden dit moeten zien. “De baadster van Rubens”. Jammer dat zij dan zo`n beest meteen willen inlijven. “Wat mooi, lief en klein….” en moet direct mee naar huis. Papa`s huis wel te verstaan. Moeder houdt stevig de voet tegen de deur. Een week lang wordt ik geterroriseerd door een ongeboren dwerghamster. Een geraffineerd spel. “Och, zo`n lief beestje”. Dan foto`s op internet. “Zelf de kooi schoonmaken natuurlijk”. Ongevraagd en elke week. Tranen bij de eerste afwijzing. Maar de dames volharden. Weken mijn weerstand. “Op Marktplaats toevallig een kooi, tredmolen, klimbuis en een loopplank voor tien euro”. Inderdaad niet duur. Vader wankelt, ze voelen het. Een naam is bedacht en Hammie is onderdeel van de familie. Ook dat nog. Mijn eend houdt trouw de wacht. Als ik naar mijn afspraak loop, word ik gevolgd. Ik kijk niet om. Ik ben te zwak.

Hackers

Vanuit mijn werkplek zie ik ze. Ze waren er altijd al, maar sinds kort blijven die lampen mij constant aankijken als ik aan het werk ben. Het rode licht irriteert mij. Stoplichten zijn slecht voor het milieu en heel duur heb ik ooit begrepen. Dat moet ook wel want de techniek die er achter zit mag geen eigen leven gaan leiden. Ooit sprak ik met een stoplichtenmonteur. Die vertelde mij dat een stoplicht  minimaal zes maal wordt gecontroleerd voordat hij oordeelt over leven en dood. Hoewel ik  altijd meekijk bij een kruispunt, ga ik er van uit dat wat de lichten vertellen, de waarheid is. Wat ik nooit heb begrepen is dat bepaalde kruispunten nooit worden gehackt. Als liefhebber van chaos en anarchie, zou je naast het internetverkeer ook het echte verkeer kunnen gaan ontregelen. Spoorwegovergangen op groen zetten terwijl de kleuterklas oversteekt. Sluisdeuren voor hun beurt opengooien en de verkeerstoren op Schiphol  foppen. Vroeger had ik een vriend die nadat wij illegaal `s avonds in KLarenbeek hadden gezwommen, eigenhandig een kruispunt hackte. Een kruispunt zonder stoplichten. Na het zwemmen kwamen de biertjes te voorschijn. Volledig dronken stapte hij daarna in zijn oude Japanner. Trapte het gaspedaal bijna door de vloer heen. Bij het kruispunt aangekomen had hij een snelheid van ruim honderdvijftig kilometer. Hij hield dan zijn arm voor zijn ogen, liet het stuur los en  riep “…..het lot….” Sinds ik dat een keer heb meegemaakt vanaf de achterbank, controleer ik elk kruispunt op hackers. Met of zonder stoplicht.

Uitvinding

Harry werd ontboden bij de directeur. Voor het eerst mag je op de Chesterfield plaatsnemen en schenkt hij zelf een kopje koffie voor je in. “Waarom kon dat tien jaar geleden niet?” denkt Harry dan. Je bleek een gouden kracht. “Op de kleefbandafdeling bestond er geen betere”. Ook die waardering had je nog nooit verzilverd gezien. “Maar nu gaat het komen” denkt Harry dan. Geruchten gingen al rond, de aap komt uit de mouw. “De orderstroom hapert en het is zelfs zo erg dat er na de zomervakantie helemaal geen werk meer is”. De nieuwe auto van de directeur staat daar natuurlijk los van. Dan kun je twee dingen doen. Bij de pakken gaan neerzitten of gaan brainstormen. Je hele leven heb je kleefband geproduceerd. Dun, dik, extra sterk, dubbelzijdig. Volle dozen werden op pallets gestapeld. Die werden weer geseald en in containers gereden. Een vrachtwagen haalde de pallets op. Opeens bingo!. Toen Harry onlangs een bekeuring kreeg voor mobiel bellen in de auto, kreeg zag hij het licht. Toevallig lag naast hem op de bijrijderstoel nog een stukje dubbelzijdig tape. Hij plaatste dat in het midden van de stuurkolom en drukte zijn mobiel er op. Pats! Als je al bellend de auto instapt, plak je je mobiel op het stuur. Je klets er lekker op los en hebt geen dure carkit nodig. En de handjes vrij! Kostprijs dertig cent. Bijna tien euro in de winkel. De productie is inmiddels gestart en Harry maakte van de nood een deugd. Proficiat!

Zondagmiddag

Maxime is aan het oppassen, Bibi speelt bij Britt. Een regenachtige zondagmiddag, een beetje wintergevoel en dat op de bijna langste dag van het jaar. Het is niet koud, maar een grauwe sluier overstelpt de stad. Gisteren waren we allemaal nog verbrand van die paar uur die we buiten waren. Bijna hadden we zwembadplannen voor vandaag gemaakt. Iets in mij zei daar even mee te wachten. Heb je het woord zwembad in huiselijke kring laten vallen, dat wordt je daar meer dan subtiel de gehele dag aan herinnerd. Dus uitkijken met de voornemens en beloften. Frederique zit aan de nieuwe Sims, een soort architectencursus voor kinderen. Steeds moet ik nieuwe huisontwerpen goedkeuren. Zwembaden, whirlpools, tennisbanen, ondergrondse garages voor een heus autopark, het zijn geen noodwoningen die ontworpen worden. Misschien is het wel goed om in het groot te denken. Voor onze fantasie. Dallas, Dynasty, Gooise vrouwen. Bij de rijken naar binnen gluren. Grote landhuizen, vette bankrekeningen en het liefst veel echtelijke ontrouw. Als ik Frederique en Bibi zie bouwen, zijn er geen problemen. Geld genoeg. Via een cheat hebben ze onbeperkt toegang tot de goudstaven van de Sims Bank. Karakters mogen ze zelf ontwikkelen. Zit er onverhoopt een minder aangenaam personage tussen, laten ze die eenvoudig verdwijnen. Een paar telefoontjes, typisch voor de zondagmiddag. Alleenstaanden vervloeken deze middag. Als het daarbij ook nog regent, komt de zakdoek te voorschijn. Zij zoeken een gewillig oor, mijn hoofd wordt misbruikt. Als de zon doorbreekt ga ik nog wat kwasten. Een heerlijke middag.

Zeventien

Vandaag was zoonlief jarig. Elke keer als het dertien juni is denk ik weer aan vier december. Niet dat zijn verjaardag lijkt op Sinterklaas, de laatste jaren zeker niet,  maar elke verjaardag die hij viert, viert hij boven de grond. Paskie junior was ongeveer een half jaar toen het gebeurde. Drie socialistische mannen uit Joegoslavië meenden dat wat wij hadden gespaard, maar in de pot van het algemeen nut gestort moest worden. Zij collecteerden in een wel vreemde outfit. Bivakmutsen, ducktape om mond, polsen en enkels af te plakken en drie automatische wapens met geluiddempers. Op die regenachtige avond van vier december 1992, stond ons huis op de route. Charlotte was alleen thuis, Paskie lag in de wieg. Charlotte voelde binnen twintig minuten drie maal het koude staal van een loop tegen haar hoofd. Door heldhaftig optreden van Porthos, onze te groot uit de kluiten gewassen Dobermann die junior met gevaar voor eigen leven verdedigde, is Paskie niets overkomen. Was ik op dat moment thuisgekomen, las u nu berichten uit de hemel. Toen ik jaren later tijdens de rechtszaak met een doorgeladen pistool vlak achter de nek van één van de daders zat, schoten allerlei gedachten door mijn hoofd. Paskie was inmiddels een prachtig ventje geworden. Maxime een leuke baby. Kon ik in het gevang de ideale vader zijn? Die vraag hoefde ik mij niet meer te stellen toen de hoofddader zich van het leven had beroofd. Een terechte beslissing. Mijn zoon was vanavond het levende middelpunt tussen zijn vrienden.

Albert

Een dunne rijzige gestalte, altijd schichtig om zich heen kijkend lijkt het. Zo lijkt het. Meer een waakzame uilenblik met een driehonderdzestig graden view. Heeft zijn hele leven stadsnieuws verzameld en doorgegeven. “Hai Albert” en geven elkaar de hand. “Eenenzestig en gepensioneerd” vertelde hij mij lachend. Ik kon het niet geloven. Vijftig max, niet meer. Altijd als ik een nieuwtje had voor de Gelderlander, belde ik Albert. Hij kwam, kopje koffie en schreef op wat ik wilde. Behalve als ik het teruglas in de krant. Zijn pen gedoopt in twijfel, soms zure inkt. Geen letterlijk weerspiegeling van mijn advertentie. Altijd die twijfel, hoor en wederhoor. Nu kan ik er om lachen. “Ga een boek schrijven man” hield ik hem voor. Ben nog steeds zo naïef om te denken dat elke journalist een schrijver is en geen doorgeefluik van lokale gerechten. “Ik peins er over, heb nog geen rust”. Dat zag ik want hij stond zenuwachtig aan zijn sigaret trekkend de straat af te spieden. “Mijn relatie is net afgelopen”. “Dus lekker veel tijd” vulde ik voor hem in. “Dat wel” beaamde Albert die steeds onrustiger werd. Had in mijn straat met een mooie dame afgesproken en wilde haar duidelijk niet missen. “Misschien heb je al kleinkinderen” wilde ik nog weten. Hij strak drie vingers omhoog. Nu zag ik opeens zijn groeven in zijn gelaat. Een botoxkliniek zou hier een maand mee afgeblokt zijn. Opa moest scoren, dat was duidelijk. “Inspiratie” riep ik hem nog achterna toen hij de hoek omschoot.

Europa

Toen ik Mir aankeek, fluisterde zij in mijn oor. Mir heeft het moeilijk. Veel pijn. Een geweldige vrouw, die veel ellende heeft meegemaakt. Zij vroeg mij over iets vrolijks te schrijven. Over het nu. Over het leven dat een spel is. Leuke dingen, vakanties. Had net een aanzet gemaakt over Europa. De verkiezingen zijn achter de rug en we hebben kunnen constateren dat Europa voor meer dan de helft een dood lichaam is. Minder dan veertig procent van de Europeanen namen de moeite hun stem uit de brengen. Dus de meerderheid interesseert zich totaal niet hoe het Europa vergaat. Mij ook niet, ik heb niets met politiek. Was al tevreden met de Benelux, was nog te overzien. Wel andere taal, andere munteenheid. Ik heb wat geld bij de grenzen verloren. Probeerde nu serieus de verkiezingen te volgen, maar haakte halverwege af. Als ik een politicus op de buis zag, dwaalden mijn gedachten toch weer af naar Nederlandse problemen. Bovendien een speld in de Europese hooiberg, dus wie luistert er in Brussel naar dat klompengestamp? Precies. In interviews moesten mensen verklaren waarom ze Europees gingen stemmen. Niet één bevredigend antwoord gehoord. Oh toch. Twee bejaarden, tijd en geld genoeg om te reizen, geloofden in één Europa. “Waarom” vroeg de verbouwereerde verslaggever. Hij schrok wakker van deze visionairs die een voordeel bespeurden. Zij hoefden nu bij de grenzen geen geld meer te wisselen. “Dat klopt” beaamde Mir en draaide zich naar mij toe. “Geloof jij in grenzen?” Ik deed het lampje uit.

Elizabeth

Jaren geleden stonden de kranten er bol van. Jolanda uit Epe. “Eerst Papa Effe” als er gevraagd werd naar de betekenis van de “afkorting” Epe. Een wrange grap, die wel meteen vertelde wat daar achter de gereformeerde gordijnen gebeurde. Jarenlang werd Jolanda stelselmatig door vader, moeder, ooms, tantes, buren en de kerkraad verkracht. Kinderen bleven niet uit. Maar die werden voor, tijdens en na de geboorte vakkundig geruimd. Als ik naar mijn drie dochters kijk kan ik me dat niet voorstellen. Ook als ik niet naar ze kijk. Las ooit een boek over de “Epener zaak”, een boek geschreven door Jolanda zelf. Details zal ik weglaten, maar wat me bijbleef nadat ik het boek heel ver weg in de thuisbibliotheek had verstopt, bezorgde mij nachtmerries. Vader Arie die een pasgeboren baby aan de muur nagelt en om een zoveelste miskraam op te wekken werd Jolanda aan een touw achter de auto gebonden. Een hobbelige zandweg in de Veluwse bossen assisteerde naar behoren. Je zou zeggen dat na deze incestueuze jaren Jolanda de buik, ook figuurlijk, vol had van mannen. Kon niet bevatten dat een aantal jaren later zij dame van lichte zeden werd. Hier moest ik vandaag aan denken toen ik las dat Elizabeth Fritzl weer een man “bemint”. Elizabeth is vierentwintig jaar lang in een Oostenrijkse kelder door haar vader misbruikt. Drieduizend keer, zeven nazaten. Nog geen half jaar in de buitenwereld en haar lijfwacht ligt bij haar in bed. Ik snap het wel maar ik snap het niet.

Achmed-Jan

Een kort zwart plooirokje, gebronsde benen, lichtblauwe kniekousen. Te strak zittend oranje shirtje en een ontwapende lach. Onze nationale hockeyheldin Fatima. Fatima? Inderdaad, geen Ellen, Truus, Marieke of Anne-Marie. We zullen er aan moeten wennen. En dat gaat heel snel, binnenkort. Deze week pleitte een Nederlandse delegatie in Marokko voor het invoeren van dubbele jongensvoornamen. Niet voor de inwoners van Marokko zelf natuurlijk. Maar wel voor de van oorsprong Noord Afrikanen die in Nederland hun tenten hebben opgeslagen. Hoewel zij in Nederland wonen, hebben zij nog steeds toestemming van het thuisfront nodig om een niet-moslim voornaam te mogen voeren. Beetje merkwaardig. Vandaar het originele idee van Nederland om een tweezijdig naamplaatje te mogen voeren. Dubbele nationaliteit, dubbel paspoort, dus waarom geen dubbele naam? Het eerste deel van de naam smaakt naar woestijnzand, het tweede ruikt naar bloemkool. Dus dit worden natuurlijk kinderen die op oudere leeftijd door beide partijen zullen worden gediscrimineerd. Het is niet anders. Bijvoorbeeld Achmed Jan. Klinkt als Floris Jan, maar dan anders. Of Youssouf Geert. Het kabinet had natuurlijk ook kunnen invoeren dat elk in Nederland geboren kind een Nederlandse voornaam moet hebben. Zo niet, dan geen kinderbijslag. In gezinnen die leven van de kinderslag een aardige hap uit de begroting. Als je je kind geen Adolf mag noemen, waarom dan wel Fatima?  Beter laat dan nooit dacht onze minister-president die zelf van een dubbele voornaam is voorzien. Zou hij daarom op het idee gekomen zijn? En nu maar wachten op de eerste Kemal Peter Jan.

Vingers

Onverwachts zat ik in het ziekenhuis. De kraamafdeling kende ik wel, de poli was nieuw. Uitgerekend midden in een belangrijke vergadering werd ik door Charlotte gebeld. Waar ik was? “Midden in een belangrijke vergadering” zei ik. “Oh” klonk het teleurgesteld. Mijn ex belt nooit zomaar. Ze had de voordeur dichtgetrokken, autosleutels en huissleutels lagen binnen. “Twee uur wachten op een helpende sleutel is  niet gezellig voor de kleintjes” moet Charlotte hebben gedacht. Een prachtige aluminium opvouwtrap van de buurvrouw bracht uitkomst.  Om het balkon te bereiken simpelweg openvouwen en met de handen niet tussen de tandraderen geraken. Makkelijk gezegd. Een half uur later opnieuw telefoon. Charlotte huilend aan de andere kant. Aanvankelijk verstond ik niets, maar tussen de tranen, pleisters en rode fonteintjes door werd het mij duidelijk. De ladder was haar Waterloo geworden. Hand gekneusd of misschien wel gebroken. De kinderen waren bij de buurvouw gestald en Charlotte naar de poli. Ik haalde de kinderen op die behoorlijk overstuur waren. Zij hadden het bloedrode handlandschap van mama van dichtbij gezien en moesten overgeven. Toen wij naar het ziekenhuis reden passeerden allerlei spookbeelden. Langzaam bracht ik Frederique en Bibi tot bedaren en toen de slagboom van het ziekenhuis opende, waren ze muisstil. In de wachtkamer werd alweer gespeeld. Het bleek allemaal mee te vallen. Foto`s, een tetanus injectie en een lieve dokter die aan de vinger trok. Dat vonden de boefjes interessant. Toen de dokter ook hun vingers goedkeurde, was al het leed geleden. En mama? Mama werd extra vertroeteld.

Boterhammetje

Als mijn kinderen buiten spelen of tussen de middag naar huis komen, maak ik met alle plezier een paar boterhammen. Glas melk erbij en een genot om te zien hoe die speelhanden de boterhammen naar binnen werken. Er zijn vrouwen die zich willen onttrekken aan huishoudelijk taken onder het mom van emancipatie. “Het hoogste genot voor mij is als ik op zolder alle was sta weg te strijken” zegt Ed. Ik kijk hem ongeloofwaardig aan. Voor een vrouw al geen pretje lijkt me, maar voor een ietwat klunzige man al helemaal niet. Hij zit zwaar onder de plak bij zijn nieuwe vriendin, maar blijft volhouden dat hij het net zo lekker vindt als een avondje met haar rollebollen. Ik zeg niets. Vandaag hielp ik iemand op kantoor. Tussendoor kopje koffie, niets aan de hand. Het middaguur naderde en de kinderen werden van school gehaald voor een boterhammetje. Of ik ook een broodje lustte? “Ja graag” en zij verdween naar de keuken. Toen zij terugkwam lagen er twee boterhammen op het bordje. “Zeer uitzonderlijk dat ik dit doe” voegde zij toe. Haar secretaresse beaamde dit. Ik snapte het niet helemaal. “Normaal smeer ik nooit een boterham voor een man”. Heb ik weer. “Ik vind dat zo onderdanig”. Met “mannen zijn toch net kinderen?” probeerde ik  wat te redden. Maar een jeugdtrauma en haar vorige eigenaar hadden de deur naar de hartkamer hard dichtgetrokken. “Volgende keer neem ik brood mee” riep ik nog toen het klusje was geklaard. Maar dat hoefde niet.

Pastoor

Als je iemand ontmoet kun je natuurlijk niet zien wat voor werk zij doet. Meestal. Na een korte woordenwisseling kun je wel aardig inschatten op welk niveau zij opereert. Het beroep huisvrouw blijft populair, maar ook steeds meer vrouwen gaan de verkoopkant op. Gooien terecht hun vrouwelijkheid in de strijd en om de order binnen te halen blijft de trouwring in de tas. Zo liep ik op een dag hand in hand met een politieagente. Vrijwillig. Zonder uniform jammer genoeg, want zij werkte op de afdeling Zeden. Toen zij overplaatsing aanvroeg naar een ander district, werd zij uitvoerig gescreend, een overigens gebruikelijke procedure. Opeens kwam ik op het verhuisformulier voor, bleek gelukkig geen lover boy. Ik was gewoon braaf getrouwd, maar dat stond er niet bij. De huidige vrouw van een bekende cabaretier ging naar de modeacademie in Arnhem. Toen zij fris en fruitig van uit het maagdelijke Limburg de echte wereld ingleed, was ik haar gids. De dochter van een beroemde museumdirecteur had als beroep de dochter van een museumdirecteur. Een klimwand van bijna twee meter, met hakken en ogen. Artsen, advocaten, congresarchitecten, boetiekeigenaressen, alles kwam voorbij. En ging. Mevrouw de pastoor was heel apart. Zij was de herder van een kudde van ongeveer twee honderd zielen. Overwoog een borstverkleining omdat zij merkte dat de teksten bij haar mannelijke toehoorders niet bleven hangen. Haar zachte vloeiende stem deed je wegdromen. Gelukkig kon ik ingrijpen. Een eenvoudige zwarte toga deed wonderen. Men kon nu zien wat voor werk zij deed.

Tactiek

Hij wordt gepresenteerd als emotiepsycholoog. Normale munitie is verschoten. In en in triest, hoe de “serieuze pers” probeert Wilders onderuit te halen. Radio 1, de onafhankelijke nationale zender, loopt voorop. Ik lach me dood. “Emotiepsycholoog”. De presentatiestumperds zijn zo wanhopig op zoek naar hun eigen gelijk, dat ze vergeten dat ze er voor u en mij zitten. Dus als Geert met zijn discipelen de grootste partij dreigt te worden, dien je als zodanig te rapporteren. Geert mag Engeland niet in. Schrijven, foto`s, film, lekker zwart te maken. Ongewild maakt de pers een martelaar van hem. Wie een land niet in mag om een Teletubbiefilm met moslimbehang te vertonen, verdient medelijden. Wie vanwege de zelfde film in eigen land wordt berecht, help je aan zetels. De grootste Farizeeër van Nederland, Ernst Hirsch Ballin, houdt vol dat dit terecht is. Hoogmoed komt ten val. Een buiksprekende premier die dit onderschrijft, verdient de geuzennaam Jan Peter niet. De emotiepsycholoog, gaat nu media en politiek adviseren. Een andere tactiek. Aanvallen! “Tot nu toe hebben de politici het verkeerd gedaan” orakelt de Verlosser. Nog wat holle opmerkingen en hij komt direct tot de kern. “Veel te lief voor Geert geweest”. Tussen de regels door beluister ik een nieuwe politieke moord. Dit moet het Mediapark wel aanspreken. “Een gezond mens heeft een zeef die emotiebrokken filtert” denk ik dan. Als hij perse afgestopt zou moeten worden, weet ik precies hoe dat zou moeten. Maar chaos en politiek onbenul vind ik heerlijk. En houd daarom mijn mond.

Eerlijk

Om mijn voordeur te bereiken laveerde ik bepakt en bezakt met Spartassen tussen de gasten door. Het terras van De Kroeg zat overvol en kinderen renden tussen de tafeltjes door. Voor mijn deur zat Clea te krijten. Ik hielp haar even met de Escher driehoek, die hoefde ze alleen nog maar in te kleuren. Toen ik hijgend bovenkwam rinkelde mijn telefoon. Meriam uit Rotterdam. Onlangs verloor zij door een medische dwaling haar zusje. In dat zelfde jaar nam zij afscheid van haar vriend en beste vriendin. Niet door dood, maar wel vanwege het overlijden van haar zusje. Toen ik zei dat het niet allemaal gelijk wordt verdeeld onder de mensen, kreeg ik een levensles. Ook voedsel, water, schoonheid, talenten, gezondheid, oorlog, zon en regen worden slordig bezorgd. “Het leven is niet eerlijk “ herhaalde Meriam nog eens voor alle duidelijkheid. Zij ging nog verder. “Wie weet of wat we nu leven niet één grote droom is? Wij denken dat het geen illusie is, want je gelooft dat je leeft. Een bewijs hebben we daar niet voor”. Ik was helemaal ontdaan van dit gesprek. Moest even een luchtje scheppen op het balkon. Clea was al weg, maar wat zij achterliet was eerlijk. Een tweedimensionale aubade bestemd voor haar grote hartsvriendin. Pal onder ons balkon kleefde op de stoep een liefdesverklaring. Vrolijke kleuren en de naam Bibi. Dit was echt, dit was eerlijk, tenminste als ik het niet droomde. Vanmorgen was het krijtwerk weg. Maar dat kan ook door de regen komen.

Ardennen

Waar haal je zo snel twee luchtbedden vandaan?  Vrienden en bekenden, zou je denken. Vroeger was een schoolreisje een dagje Efteling, als je geluk had. Of een speeltuintje in de buurt. Tegenwoordig vliegen ze naar Londen, met de bus naar Berlijn of een survivalkamp in de Ardennen. Alsof wij al niet elke dag aan het overleven zijn. Je mag er nog voor betalen ook. En dat is nog maar het begin. Eten, slaapzakken, plastic bekers, weggooibestek, energiedrankjes, zakgeld en natuurlijk die luchtbedden. Dus ik met Maxime naar Blokker. Ik wilde al naar de speelgoedafdeling toen zij aan mijn arm trok. “Wat ga je doen pap?” en een paar verschrikte ogen keken door mij heen. Plastic luchtbedjes die je zomers ook in het water kan gebruiken leek mij afdoende. Veel slapen doen ze toch niet. “Dan ga ik niet mee” en zij keerde om. Het moesten van die dikke stoffen matrassen zijn. “Je wilt toch niet dat wij last van onze rug krijgen vaders?” Natuurlijk wilde ik dat niet. Naar een andere zaak voor echte luchtbedden. Pomp erbij, mijn laatste vijfentwintig euro in geblazen lucht. Voor vertrek brak er oorlog uit tussen broer en zus. Mijn hartstreek verkrampte. Net voordat zij in de bus stapten kreeg ik een smsje. “Luchtbedden vergeten”. Of ik ze even kon brengen. Al twee nachten slaap ik in de woonkamer. Heerlijk, alleen, geen geruzie. Op een luchtbed. De Ardennen zijn koud, vochtig en hard. Met een glimlach om de mond val ik in slaap.

Museum

Als inwoner van Arnhem ben ik trots op mijn stad. Woon ik in het toekomstige havengebied, dus mijn dagen zijn geteld. De bedoeling is dat een hap uit de binnenstad wordt genomen. Eten gaat  gepaard met drinken, dus die leemte wordt gevuld met water. “Een echte haven”, bedacht een dure Spaanse architect. Een financieel onhaalbaar project, maar de gemeente Arnhem liep als een loopse teef achter “le chien Andalou” aan. Deze surrealistische haven moet natuurlijk nog wel even met realistisch geld worden afgerekend. Oeps! En op een crisis had bovendien natuurlijk niemand gerekend. Dus kwam Het Nationaal Museum als geroepen. Arnhem kwam als een wonder uit de museum-tombola te voorschijn. Arnhem had Het Nationaal Historisch Museum met canon van Nederland slim naast het openluchtmuseum getekend. Op papier kan alles. Een canon is een chronologische opsomming van historische feiten. Dit museum zou onze afkomst niet verloochenen. Toen kreeg iemand een lumineus idee. Op papier verplaatste hij op het nog te bouwen museum richting Havenkwartier. Dan zou Den Haag stiekem gaan meebetalen voor de infrastructuur van de haven. Je moet er maar op komen. Arnhem was uitverkorene omdat de combinatie Openluchtmuseum /  Nationaal Historisch Museum zo uniek is. Nu wordt alles in de Tweede Kamer overhoop gehaald en zal het zo aflopen zoals ik verwacht. Andere steden gaan morrelen en hebben weer een voet tussen de deur naar de Tweede Kamer. Arnhem heeft een unieke kans om zeep geholpen. Nog steeds ben ik trots op mijn stad. Alleen niet op mijn bestuurders.

Come-back

Bo-Elle logeert hier, het zou het slaapfeestje van Frederique moeten zijn. Een uitgesteld verjaardagspartijtje van twee jaar geleden. Drie kinderen uitgenodigd, twee jongens uit haar klas konden niet. Maar dat vertelde Fred mij pas vandaag. Uit school direct mee naar mijn huis. Eten bij McDonalds, daarna hadden de dames zich voor de dvd genesteld. Een leuke film over een hele kleine man die gangster speelde. Naast het gebulder van de dames hoorde ik steeds de vraag opborrelen of hij nou werkelijk zo klein is, of via computeringrepen zo gekrompen is. Toen de dames naar bed wilden gaan was er buiten vuurwerk. Dus de neuzen tegen de ramen. Fred en Bo-Elle in het stapelbed op de kamer van Paskie, Bibi in mijn bed. Maar toen ik tussendoor ging kijken lag Bieb aan het voeteneind van Frederique. Zij kan niet alleen slapen en had de warmte van haar zusje opgezocht. Overdag had zij mij al gevraagd of je iets voelt als je dood bent. En als het zo is, wat je dan voelt. “Als je slaapt weet je ook niet dat je leeft Bieb” kaatste ik voorzichtig terug. Dat beaamde zij. Je moet voorzichtig met dit soort onderwerpen omspringen. “Maar geloof jij in de wedergeboorte pap?” “Ik niet”. Bibi keek een beetje beteuterd. “Ik ook niet, maar ik hoop het wel!” Zij vond het zo kort hier op aarde. Toen ik haar bij het voeteneind van Fred onderdekte, keek ik minutenlang naar dat hoofdje. Inderdaad zou zij terug moeten komen op aarde.

Soortgenoten

Vroeger kwam ik vaak in Moskou. Van homohaat merkte ik niets. Waarom het tegenwoordig van daken gebruld moet worden als mannen op mannen vallen is me niet helemaal duidelijk. Volgens mij maakt het niets uit, al ben je verliefd op de reu van de buurman. Geaardheid is geen prestatie, niet iets om trots op te zijn. Het overkomt je gewoon. Om daarom een “gay pride” te organiseren gaat te ver. We zien te gespierde mannen in te volle onderbroekjes met soortgenoten langskomen. “Soortgenoten” noemde Gordon zijn vriendenclub. Gordon is uit op een rel. Net als Paul de Leeuw druipt het van hem af dat hij van soortgenoten houdt. Op dit moment is hij in Moskou met 2 andere zangers om Nederland op muzikaal gebied op de Europese kaart te zetten. Zij noemen zich de “Toppers”. Of “Stoppers”. Want al voordat Gordon één noot heeft gezongen, is hij al weer bijna thuis. Hij neemt het voor zijn Russische soortgenoten op. Die ondergaan regelmatig op straat spontaan een make-over. De politie staat er dan bij en kijkt er naar. Zaterdagavond, voorafgaande aan de finale van het Songfestival wordt er in Moskou een “gay pride” gehouden. Als die bloederig door homohaters wordt neergeslagen en de politie grijpt niet in, dan gaat Gordon voor een internationale rel zorgen. Hij weigert dan op te treden. Maar dan moet hij wel eerst door de halve finale heen rollen. De politiek doet ook mee. “ Want minister Plassterk riep geheel in stijl “ik sta stijf achter Gordon”.

Pijn

 “Veel plezier Rob” riep ik nog en slikte een pijnlijke brok weg. Wat is pijn? Hoe omschrijf je pijn? Hoe leg je een geboren blinde een zonsondergang uit? Angst is pijn, verdriet is pijn, liefde is pijn, vooral als die niet wordt beantwoord. In de body buildingwereld circuleren twee kreten tussen de injecties, potten met pillen en eiwitten door. “Pijn is fijn” en “no pain, no gain”. Natuurlijk voelt het niet als fijn, maar het resultaat is fijn wordt er bedoeld. Kotsend, hallucinerend bereiken wielrenners de top, wie de pijngrens niet opzoekt haakt af. In de liefde is er meer pijn dan plezier. Een paar dagen verliefdheid blijkt uit onderzoek, dan gewenning en dan de sleur. Die wordt ervaren als pijn. Gevangen genomen strijders worden vaak gemarteld voordat ze echt worden gedood. Het martelen is een uitgedokterde methode om de vijand pijn te doen. Als hij geheimpjes verklapt, is er even geen pijn. In de wereld van meesters en meesteressen wordt au voor communicatiedoeleinden gebruikt. Zie je een vertrokken gezicht, dan gaat ie goed. Schreeuwt er iemand aan het einde van de stroomdraden, chapeau! En dat geeft macht. En macht uitoefenen geeft een plezierig gevoel in de onderbuik. Vanmorgen voelde ik pijn, in de bovenbuik, rond het hart. Al heel vroeg slenterde ik door de binnenstad. Rob spoot zijn stoepje schoon. Toen hij lachend vertelde dat hij `s middags met drie vrienden naar het zonnige zuiden vloog om te gaan golfen, steekte het. Dat was ooit mijn ding. “Veel plezier!”

Harakiri

Als een samurai ventileerde Marco van Basten waardig zijn falen. Hoe doet een voetbaltrainer dat? Bij de Japanse samurai was de locatie voor de mannelijke keizersnee zeer belangrijk. Marco was naar de Arena gekomen om te sterven. Dat was een mooi voorteken. Naast de samurai stond altijd een kaishaku paraat. In Amsterdam was dat de pers. Om een lange en pijnlijke doodsstrijd te voorkomen, onthoofdde de kaishaku de samurai voor alle zekerheid. Toen Marco achter de vergadertafel plaatsnam viel er een gepaste stilte. Als voetballer had Marco alles bereikt. Maar onlangs werd er aan zijn sokkel geknabbeld. Er werd zelfs “pannenkoek” naar hem geroepen. Op zich een onschuldig woord, het is niet meer dan een kindermaaltijd. Het is plat en bevat weinig ingrediënten, dat wel. Marco nam afscheid van een waggelend, nietszeggend team. Een team dat alleen een fraaie naam draagt, voor de rest zit er geen glans meer aan.  Heel eerlijk gaf Marco toe dat hij van trainen de ballen snapt. Dat was nog nooit vertoond. Natuurlijk hadden wij dat allang geconstateerd. Een trainer, een dirigent, een politicus die toegeeft dat hij of zij het niet aankan. Dat zijn gouden mensen. Langs de lijn zullen we Marco nooit meer zien. Volgens de Japanners zit de ziel van een persoon in diens onderbuik. Daar geloof ik ook heilig in. Maar om je eigen buik met een mes horizontaal van links naar rechts open te snijden was niet eens nodig Marco. De kaishaku had het zwaard al geslepen. Dit is Nederland.