Mallorca

Net toen ik de middelste ligstoelen naderde van het setje wat ik in de ochtendschemer wilde claimen voor die dag, werd mijn heldhaftig optreden wreed verstoord. Op het windstille eiland voelde ik opeens een briesje over trekken. Een windvlaag veroorzaakt door een reusachtig badlaken. Mijn strategie was mislukt. Veel te bescheiden was ik om zes uur `s ochtends het hotel uit geslopen. Dit moest door de centrale uitgang, die autoritair door een nachtwaker met veel sleutelgerammel werd geopend. Om kwart voor zes stond ik al voor de deur te drentelen, quasi nonchalant. Ben je op welverdiende vakantie en wordt je ooik hier om half zes door de Mallorcahanen gewekt. Die overigens niets onderdoen voor de Arnhemse. Wat irritatantheid betreft. Zit je in een viersterrenhotel, pal aan het witte strand, moet je toch nog vechten voor je familiegeluk. Vanwege vier kinderen wil je lekker dicht aan de badrand liggen. Helaas waren er meer mensen en voornamelijk Duitsers die er zo over dachten. Achthonderd kamers en dan ongeveer twee honderd stoelen. Die logica snapte ik niet. Oké, het diner ging in twee zittingen, dat begreep ik. Maar om het zwemmen en zonnen in vier of meer fases te verdelen….Dus na een paar dagen heb je door dat je er vroeg bij moet zijn. Natuurlijk had ik de bordjes niet goed gelezen. Dus toen ik boerenslim de zes badlakens de avond ervoor al strategisch neervlijde op zes A1-ligbedden, waren ze de volgende ochtend verdwenen. Ook een sluiproute die ik voor zes uur `s ochtends door de spoelkeuken probeerde bracht mij in botsing met een vriendelijke maar toch strenge onverbiddelijke Spaanse zwarte hotelsnor. Kon dus gewoon weer achteraan sluiten. Met enig fatsoen liep ik gedecideerd naar onze favoriete plek. Achter mij hoorde ik slippergeschuivel, maar knappe man die mij op die smalle paadjes inhaalde. Hoefde ook niet. Net op het moment van reserveren, werd een strategisch bed door een Duitse luchtaanval bezet. Mijn plan viel in duigen.

~ door Paskie op 27 juni, 2007.