Athene
Terwijl de herfstbladeren langzaam het straatbeeld proberen te bepalen, is mijn moreel naar een dieptepunt gezakt. Depressies in mijn hoofd en een vertroebeld uitzicht worden veroorzaakt door laaghangende bankrekeningen. Er moet zoveel worden betaald en er is geen geld. Toen de maand begon was er al een minstand. Gisterenavond toen ik net lekker aan het schilderen was, belde Karlijn. Van uit het niets. Ik zette de radio wat zachter, hoorde nog net dat de 2500 jaar oude beelden op de Akropolis gaan verhuizen naar een glazen museum, 400 meter verderop. Oude organen in een nieuw velletje. Ook Athene wordt gebotoxd. Een van onze raakvlakken was de Oudheid. Zij hield van oude dingen. Gebouwen, muziek, kunst en cultuur. Florence en Rome. Na hoest en hoest, kwam de aap uit de mouw. Karlijn ging op vakantie. Ik dacht gelijk aan Ibiza of Miami. Enfin, een oord waar zij met een vriendin of een nieuwe vriend de bloemetjes buiten zou gaan zetten. “Nee Pas” zei ze lichtelijk geïrriteerd, “je kent mij toch”. Athene, helemaal alleen, “dingen” bekijken, een week lang. Geweldig, voor haar. En dat meende ik. “Je weet toch dat ik van die oude zaken houd” ging ze verder”…missende stukjes, beschadigd, groeven en puinbrokken. Doorleefd…” Ik knikte heftig bevestigend, maar zij zag dit niet. Toen ik naar boven liep, want de inspiratie was weg, bekeek ik mezelf eens goed in de spiegel. Een voldaan gevoel plooide zich op mijn gezicht en het leek wel of de zon weer ging schijnen.
Reageer