Frederique
Vanavond had ik met Frederique te doen. Zij wil mensen niet teleurstellen. Niet dat ze haar eigen dingen niet doordrukt. Jawel, maar heel subtiel, heel geraffineerd. Heel vrouwelijk. Elke vrijdagavond mag ik bij een Italiaans restaurant eten halen. Om klokslag zes staat het klaar, vier vijf bakken lasagne. Makkelijk in de magnetron, restanten in de vriezer. Die zijn er voldoende, zodat wij altijd een paar dagen het zelfde eten. De magen op vrijdagavond werden steeds kleiner, dus vandaag de eigenaar gsmst of wij iets anders konden krijgen. Heel voorzichtig natuurlijk, want een gegeven paard kijk je niet in de mond. De kinderen hierop al voorbereid, een gejuich klonk op vanuit de woonkamer. Toen ik het eten had gehaald, trokken de boefjes op de trap al de deksels van de meeneembakken. Teleurgesteld dropen ze af. Wederom lasagne. Bibi at niets, Fred lepelde traag haar bak leeg en keek mij trots aan. Zij gaf geen krimp. “Heerlijk papa” alsof ik uren lang in de keuken had gestaan. Mijn hart brak. Oranjevla moest op en verdween in een bakje. Een kwartier was ik bezig voor Fred met de creatie van een lachend gezicht. Witte kwark voor ogen, neus en mond. Cacao voor wenkbrauwen en snor. Dit was de culinaire lach van een spijtende vader voor een stoere dochter. Twee bakken had ik in de keuken zelf al verorberd. De vlaschilderijtjes mislukten steeds op het laatst. Maar Frederique genoot. Nu echt. “Heerlijk papa”. Zij straalde, alsof het gezicht uit het kommetje weerkaatste. Compleet met vlasnor.
Reageer