Erica
Een paar weken geleden werd ze flink aan de tand gevoeld. Niet over haar eigen zwemprestaties, maar over de houding van het Nederlands Olympisch Comité. Als een struisvogel bleef Erica volhouden dat sport en politiek niets met elkaar te maken hebben. Zij straalt de zelfde naïviteit uit als Anton Geesink. Een groot lichaam, vroeger zelf medaillewinnaar, per ongeluk op een bestuurdersstoel beland. “Mevrouw Terpstra, u wilt toch niet zeggen dat het met de mensenrechten in China in orde is? En dat u met uw sporters daar geen signaal af zou kunnen geven?” Op dat moment zie ik Erica alweer met Willem Alexander, beiden met een net uit de verpakking gehaalde te grote oranje bodywarmer dansen temidden van sexy hockeymeisjes of volleybalheren. Proberen een schakel te worden in de huppende ketting. De sporters zien opeens een vreemde oranje vlek tussen collega’s waar jarenlang lief en leed mee gedeeld is. Natuurlijk zijn zij dat wel gewend. Als de resultaten goed zijn wil opeens iedereen op de winnende sporter springen. Dat is niet nieuw. Wel nieuw is dat het tot voor kort niet werd gewaardeerd als sporters gingen nadenken. Laat staan als zij een Dalai Lama-dekbedovertrek mee zouden nemen. Erica is opeens verheugd dat sportbonden zich kritisch uitlaten over China. De onderweg gebluste olympische fakkel, de uitlatingen van diverse wereldleiders, iets heeft haar wakker geschud. De rug van haar bodywarmer zou een prachtig billboard kunnen zijn. De tekst heb ik al naar de NOC*NSF gemaild. En nu maar hopen op goud.
Reageer