Inpakken
Christo, de inpakkunstenaar, moet Albert Heijn hebben geïnspireerd. Rivieren, woestijnen, eilanden, monumentale gebouwen en mijn dromen pakt de kunstenaar in. Meestal in een witte zijden stof die vrij spel krijgt in de wind. Dure projecten die gefinancierd worden door sponsoren en door verkoop van ontwerptekeningen. Inpakken kost dus geld. Toen ik vandaag met Fred en Bibi terug fietste van onze eerste buitenbadplons, zag ik tegenover Sonsbeek een wit gebouw. Normaal is dit oude Heidemijkantoor bruinig, maar nu had een Christo-imitator dit gebouw fraai ingepakt. Tenminste, daar leek het op, of het stond in de steigers voor een onderhoudsbeurt. Albert Heijn laat de consument vanaf morgen extra meebetalen voor de standaard verpakkingen. Wat een onzin. Niet dat we gaan meebetalen, ik weet niet beter, maar om het opeens te benoemen. Uiteindelijk betaalt de eindgebruiker alle kosten, de nodige, maar ook de onnodige. Toen we nog in het zwembad waren kwam Frederique naar mij toe gerend. Zij had een adres gescoord. Snel moest ik pen en papier pakken en weg was ze weer. Biebel met haar korte beentjes er achter aan. Onderweg naar huis vroeg ik wat er aan de hand was. Zij had een vriendin gemaakt en ze hadden MSN-adressen uitgewisseld. “Hoe doe jij dat toch altijd zo snel Fred, jij pakt iedereen zo makkelijk in…” klonk ik enigszins jaloers. “Als iemand een paar keer naar mij glimlacht, glimlach ik terug. Daarna een beetje praten en dan begint het opbouwen. Heel Eenvoudig!” Inpakken hoeft dus niet duur te zijn.
Reageer