Zeven
Vandaag een paar inkopen gedaan met mijn zoon voor zijn voetbaltoernooi in Denemarken. Ruim honderd teams uit Europa. Ook dameshandbalteams, dus de gel, deo en tandpasta worden niet vergeten. Weken geleden zat zoonlief met Jordi al te Googlen naar teams die zich hadden ingeschreven. Damesteams dan. Foto`s werden ingezoomd, uitgeprint en sommige dames gingen al van hand tot hand. “Een goede voorbereiding geeft het beste resultaat” had coach Henk nog gezegd. We gingen nog even langs Scapino voor sokken. Daar zag ik een heel leuk oranje trainingsjack met een Nederlands elftal uitstraling. Op de rug een groot nummer zeven. “Koop toch pap” hoorde ik vanuit de verte. Nummer zeven, fameuze dragers gingen mij voor. George Best, niet te vangen op het veld, niet te vangen in het stadhuis. Slechts de drank haalde hem in. David Beckham, ook niet de minste. Ik voelde aan de stof, het EK klopt aan de deur. Het label bevestigde wat ik al dacht. Nylon. “Kopen pap. Seedorf krijgt waarschijnlijk de zeven”. Dat viscose plakgevoel kon ik nog verdragen, zijn laatste toevoeging niet. Al jaren in mijn ogen de meest waardeloze speler in Oranje. Straks loop ik met zijn jack rond. Bij de kassa zag ik mijn zoon weer. Zijn sokken in het mandje. “Pap, waar is je jack?” Hoewel afgeprijsd tot vijftien euro vond ik hem te duur. “Negenenvijftig euro, dat zijn wel een paar rondjes voor jou in de disco in Copenhagen”. Een glimlach rond zijn mond. De handbalsters mogen Seedorf dankbaar zijn.
Reageer