Moederdag

Ik weet niet meer precies hoe we er bij kwamen. We hadden het eerst over moederdag, een echte vader controleert natuurlijk wel even de surprises. Door de lange voorjaarsvakantie al weken geleden op school gemaakt. Toen kwamen we op moederliefde terecht. Niet de moederliefde die nooit beschreven wordt, het incestueuze geknuffel van moeders met hun zoontjes. Maar de onvoorwaardelijk liefde die de moeder koestert voor haar kinderen. Salomons oordeel was natuurlijk ooit besproken op school. Tenslotte zitten ze op een Christelijke basisschool, doorspekt met bijbelverhalen. Toen ik vertelde dat Salomon de baby ging splijten, wilde ze weten of dit horizontaal of verticaal ging gebeuren. En of het kindje daarna nog verder zou leven. Het oordeel van de Koning vonden ze heel vanzelfsprekend. “Natuurlijk wil de echte moeder geen half kind”. Rubens had dit tafereel groot geschilderd, dit liet ik ze zien. Minder gevoelig vond ik de brute grip aan één enkeltje, waardoor het bleke kind als een stuk gevogelte naar beneden zwabberde. Maar, dat waren andere tijden. Zonder digitale bloemenboeketten. Samen nog zonder mijn hulp een prachtig schilderij gemaakt. Met spuitbussen, stickers, olieverf, pastelkrijtjes en vogelveren. De originele handafdrukken van de kunstenaressen vormen het middelpunt, kinderhanden die liefdevol naar boven wijzen. Naar de hemel waar de heilige moeder in de vorm van een vogelster de aarde bewaakt. Kinderen geven liefde, kinderen vragen liefde. De band moeder-kind daarbinnen is uniek. Hopelijk dat hun moeder dat ook zo ziet als de snoetjes haar morgenvroeg verwachtingsvol aankijken als zij het schilderij uitpakt.

~ door Paskie op 10 mei, 2008.