Trots
Het ging zoals we verwacht hadden. Nog snel vanmorgen het schilderij afgemaakt, tijd om in te pakken was er niet meer. De surprises van school gingen onder in de badtas. Zou mama er al zijn? “Ik denk dat ze onderweg is, of op het punt staat te vertrekken” Toen wij onderweg waren kwam de boodschap binnen. “Twee ligstoelen reserveren aub”. Toen ik voor de kassa stond, belde ik nog even of ze niet al toevallig binnen was. Ze stond op het punt de deur te verlaten, dus vijf minuten. Anderhalf uur later kwamen ze binnen, Charlotte, Karlijn, Martijn en Juliette. De kinderen liepen al een uur bij de ingang te draaien. Eindelijk konden de moederdagsurprises worden overhandigd. Twee lieve gedichten erbij, zeer emotioneel. Op dat soort momenten kijk ik altijd naar de kindjes die met open mondjes naar hun moeder kijken. Ik zie de trekjes om de mond, de samengeknepen oogjes en dan de ogen die groot worden van opwinding. Natuurlijk weet ik al wat mama gaat zeggen, de kinderen waarschijnlijk ook, maar toch is het een warm moment. Ik gloei van opwinding als de kinderen dankbaar naar moeders lopen om de kus in ontvangst te nemen. Trots keren ze daarna mijn richting, alsof ze mij ook willen bedanken. Het schilderij gaven we op de parkeerplaats. Het viel in goede aarde en zal aan de wand komen. Het leek ook wel een beetje vaderdag, want ik kreeg zo maar twintig euro. Daar kon ik met de kinderen van gaan eten.
Reageer