Lintje
Heel veel mensen die ik onderweg tegenkom zijn op zoek. Niet naar zichzelf, want dat stelt weinig voor. Ik bedoel, dat kan het zoeken niet waard zijn. Elk mens is uniek, maar niet iedereen heeft wat te vertellen. “Mensen die een lintje krijgen met Koninginnedag zijn de enigen met een bijzondere verdienste, die een bijdrage aan de samenleving hebben geleverd”. Tenminste, dat vinden die genen die de orde in ontvangst hebben genomen. Of je nou vier kinderen uit een brandend huis hebt gered, of dat je al zittend op je krent het vijftig jaar met je partner hebt volgehouden, dat lintje komt er. Mensen zijn op zoek naar de diepere ik. En geluk. Filosofische vragen over het wat, hoe en waarom worden aan zichzelf gesteld. De bedoeling is dat je het antwoord ook zelf vindt. Veel mensen die ik ken zijn niet gelukkig. Het geluk zullen zij nooit vinden. Dat komt omdat zij nooit tevreden zijn. Alles kunnen zij kopen. Liefde en gezondheid (een beetje dan), maar geluk nooit. “Het leven is als een bedeltjesarmband” zeg ik dan. Een keten met nuttige schakels en soms een uitstulping. Dat is het bedeltje, dat is het momentje geluk dat we af en toe nodig hebben. “Zou jij een lintje weigeren dan?” vraagt hij mij. Iemand die niet gelukkig is. “Ik zou nooit een lintje aannemen, behalve als ik jou gelukkig kon maken” De man stapt in zijn auto. Hij lacht naar mij. “Ik help je zoeken” roept hij nog uit het raam.
Reageer