Europa
Toen ik Mir aankeek, fluisterde zij in mijn oor. Mir heeft het moeilijk. Veel pijn. Een geweldige vrouw, die veel ellende heeft meegemaakt. Zij vroeg mij over iets vrolijks te schrijven. Over het nu. Over het leven dat een spel is. Leuke dingen, vakanties. Had net een aanzet gemaakt over Europa. De verkiezingen zijn achter de rug en we hebben kunnen constateren dat Europa voor meer dan de helft een dood lichaam is. Minder dan veertig procent van de Europeanen namen de moeite hun stem uit de brengen. Dus de meerderheid interesseert zich totaal niet hoe het Europa vergaat. Mij ook niet, ik heb niets met politiek. Was al tevreden met de Benelux, was nog te overzien. Wel andere taal, andere munteenheid. Ik heb wat geld bij de grenzen verloren. Probeerde nu serieus de verkiezingen te volgen, maar haakte halverwege af. Als ik een politicus op de buis zag, dwaalden mijn gedachten toch weer af naar Nederlandse problemen. Bovendien een speld in de Europese hooiberg, dus wie luistert er in Brussel naar dat klompengestamp? Precies. In interviews moesten mensen verklaren waarom ze Europees gingen stemmen. Niet één bevredigend antwoord gehoord. Oh toch. Twee bejaarden, tijd en geld genoeg om te reizen, geloofden in één Europa. “Waarom” vroeg de verbouwereerde verslaggever. Hij schrok wakker van deze visionairs die een voordeel bespeurden. Zij hoefden nu bij de grenzen geen geld meer te wisselen. “Dat klopt” beaamde Mir en draaide zich naar mij toe. “Geloof jij in grenzen?” Ik deed het lampje uit.
Hee, nóg een Mir?