Zeventien

Vandaag was zoonlief jarig. Elke keer als het dertien juni is denk ik weer aan vier december. Niet dat zijn verjaardag lijkt op Sinterklaas, de laatste jaren zeker niet,  maar elke verjaardag die hij viert, viert hij boven de grond. Paskie junior was ongeveer een half jaar toen het gebeurde. Drie socialistische mannen uit Joegoslavië meenden dat wat wij hadden gespaard, maar in de pot van het algemeen nut gestort moest worden. Zij collecteerden in een wel vreemde outfit. Bivakmutsen, ducktape om mond, polsen en enkels af te plakken en drie automatische wapens met geluiddempers. Op die regenachtige avond van vier december 1992, stond ons huis op de route. Charlotte was alleen thuis, Paskie lag in de wieg. Charlotte voelde binnen twintig minuten drie maal het koude staal van een loop tegen haar hoofd. Door heldhaftig optreden van Porthos, onze te groot uit de kluiten gewassen Dobermann die junior met gevaar voor eigen leven verdedigde, is Paskie niets overkomen. Was ik op dat moment thuisgekomen, las u nu berichten uit de hemel. Toen ik jaren later tijdens de rechtszaak met een doorgeladen pistool vlak achter de nek van één van de daders zat, schoten allerlei gedachten door mijn hoofd. Paskie was inmiddels een prachtig ventje geworden. Maxime een leuke baby. Kon ik in het gevang de ideale vader zijn? Die vraag hoefde ik mij niet meer te stellen toen de hoofddader zich van het leven had beroofd. Een terechte beslissing. Mijn zoon was vanavond het levende middelpunt tussen zijn vrienden.

~ door Paskie op 13 juni, 2009.