Dwerghamster
Toen ik vanmorgen een uur te vroeg op mijn afspraak dreigde te komen, liep ik even het park in. Onder overhangende bomen was een kleine zonnige uitsparing. Met twee bankjes en een lange tafel in het midden. Ik had amper plaatsgenomen, toen uit alle richtingen eenden mijn kant op zwommen. De eend die mij als eerste bereikte, haakte als laatste af. Natuurlijk had ik geen brood bij me. Maar dat maakte deze eend niet uit. Zij bleef ongeveer een veilige meter van mij vandaan. Als ik kwaakgeluidjes maakte, hield zij haar hoofdje schuin. Vlak voor mijn voeten waste zij zich. Totaal onbevangen en vol vertrouwen. Fred en Bibi hadden dit moeten zien. “De baadster van Rubens”. Jammer dat zij dan zo`n beest meteen willen inlijven. “Wat mooi, lief en klein….” en moet direct mee naar huis. Papa`s huis wel te verstaan. Moeder houdt stevig de voet tegen de deur. Een week lang wordt ik geterroriseerd door een ongeboren dwerghamster. Een geraffineerd spel. “Och, zo`n lief beestje”. Dan foto`s op internet. “Zelf de kooi schoonmaken natuurlijk”. Ongevraagd en elke week. Tranen bij de eerste afwijzing. Maar de dames volharden. Weken mijn weerstand. “Op Marktplaats toevallig een kooi, tredmolen, klimbuis en een loopplank voor tien euro”. Inderdaad niet duur. Vader wankelt, ze voelen het. Een naam is bedacht en Hammie is onderdeel van de familie. Ook dat nog. Mijn eend houdt trouw de wacht. Als ik naar mijn afspraak loop, word ik gevolgd. Ik kijk niet om. Ik ben te zwak.
Reageer