Sibelius
Toen ik vorige week in de omgeving van Arnhem fietste, waande ik mij gelukkig. Het zou een van de laatste mooie nazomerdagen worden, terwijl de herfst allang zijn intrede had gedaan. Bij een houten bankje stopte ik en nam plaats. De straling voelde krachtig aan dus ik vond snel een elastiekje om mijn haar te bundelen. Tegenover mij stroomde een beekje, twee zwanen leken te overleggen. Terwijl ik hun bewegingen volgde, associeerde ik razendsnel beelden met een zwaan, beelden uit mijn eigen leven. Natuurlijk de KLM, prachtige opnames van landende zwanen. Restaurant “De Swaen” ooit de arena van sterrenkok Cas Spijkers. Een appartementencomplex wat ik in het hartje Amsterdam liet bouwen en de statige naam “Swaenenbergh” meegaf. Dat had het ook wel nodig, omringd door junks, dark rooms en criminelen. Maar de “Swan of Tuonela” zit in mij. Elke dag, voor eeuwig. Naar het plafond starend luisterden Erika en ik altijd met gesloten ogen naar dit symfonisch gedicht van Jean Sibelius. Onze gedachten gingen op de vrije loop, ieder zijn eigen kant. Het dramatische lot van een monogaam zwanenleven vulde de slaapkamer. Schrijnend was toen Erika plotseling overleed, uitgerekend haar man Harold aan mij vroeg welke muziek te draaien. Want Harold was altijd druk. De keuze was niet moeilijk. Tijdens de uitvoering knikte hij naar mij, zo van “….. goed gedaan jongen”. Ik verborg mij in tranen. Toen er een wolk voor de zon schoof en het echtpaar moeizaam uit het water omhoog kwam, liep ik weer naar de fiets.
Reageer