Belkaart

Nooit zullen mijn gedachten te ruste gaan, misschien heel even als ik slaap. Toen ik klein was, bedacht ik van alles. Heel veel dingen die toen aan mijn brein ontsnapten, kwamen later in productie of werden geldmachines. De prepaid belkaart had ik al bedacht voordat telecombedrijven de kans kregen. Nu heb ik weer een gouden idee. Niet zo zeer dat ik er rijk van kan worden, maar het is wel zeer actueel. De huidige maatschappelijke plaaggeesten Eenzaamheid, Armoede, Asociaal en Ontevredenheid treffen elkaar op een bescheiden platform. Veel mensen die het goed kunnen betalen, hebben er een hekel aan om alleen uit eten te gaan. Dus doen ze het niet. Ze voelen zich bekeken. Strop voor de horeca. Veel mensen die het niet kunnen betalen, zouden graag eens uit eten willen. Desnoods uitgenodigd door iemand uit de eerste groep. Bingo voor de horeca. Iemand moet dit centraal coördineren natuurlijk. Is wel duidelijk natuurlijk wie. Daarnaast ook mooi zelf zeven dagen per week in een restaurant. Dat afzakkertje bij haar thuis neem ik dan maar op de koop toe. Bij een ander gouden plan kreeg ik direct de Partij voor de Dieren op mijn nek. Het idee was om alle accu’s van rolstoelen te vervangen door vierspan sledehonden. Geen accu’s, geen verkwistende kilometers van hondenuitlaatservices meer. Maar bij gebrek aan poolhonden, zou elke hond opeens tot werkhond worden gebombardeerd. Dat was mishandeling volgens Marianne Thieme. Had ik nou maar gewoon die belkaart doorgezet. Dan had ik mijn gedachten daarna vrijaf kunnen geven.

~ door Paskie op 12 november, 2009.