Emoties
We zitten in een Jerry Springer-achtig tijdperk. De donkere kant van ons bestaan moet op straat liggen, anders tellen we niet meer mee. Komt mede door Hyves en andere communities. Misschien komt het ook wel door de overheid. Die weet inmiddels toch al bijna alles over ons en waarom zouden we voor dat laatste stukje privacy nou zo moeilijk doen? Toen ik onlangs een paar weken geen telefoon had, gaf het direct een stukje rust. Afgesloten van de wereld. Zo voelt het dan. Dus hoe zalig moet het zijn om alle stekkers er uit te trekken, je gezicht laten verbouwen, je paspoort in de papiervernietiger en ergens op een verwegstrand “aanspoelen”? Toon je geen emoties, dan kun je wel inpakken. Leed scheidt, maar verenigt ook. Eerst lekker ruzie maken, daarna de verzoeningswip. Als het kan voor de ogen van geheel Nederland. Emo tv, ellende verkoopt. Het lijkt wel alsof we emotioneel incontinent zijn. De camera als plasgoot. We schamen ons nergens meer voor. Plotseling een man als vrouw verkleed, samen met zijn echtgenote op de bank. “Dit is mijn leven, zo heb ik mij altijd gevoeld”. Zijn vrouw accepteert het. Samen lekker op de buis. En morgen gewoon weer naar de baas. Terror Jaap zat bij Jenssen op de bank te schouderschokken. Weegt nu tweehonderdtwintig kilo en zal uiteindelijk zwelgen in zijn eigen vet. Zegt hij. Maar Jaap is een acteur. Een slechte ook nog. Hij had zijn winstpremie bij de DSB bank geparkeerd. Dat geloof ik nou weer wel.
Reageer