Toen wij opstonden rende zij naar haar schoen. En zowaar, de Sint  had er twee zakjes snoep ingedaan. Fred en Julia keken een beetje beteuterd, maar zij weigerden gisteren de aankomst van de Goedheiligman onder ogen te zien. Bibi en Clea waren wel even gegaan, maar waren gepasseerd met de snoepuitdeling. Clea gelooft er nog heilig in. Bibi is al twee jaar verder, maar zette toch slim haar schoen. Julia bleef bij ons logeren, dus papa weer op de gang. Een enorm kussengevecht was het laatste teken van leven. Vanmorgen ging Fred met Julia mee naar huis. Bibi alleen bij mij. Dat vindt zij heerlijk, papa voor haarzelf. Eergisteren nog met haar gescrabbeld, alleen de letters Q en X deden niet mee. Vanmorgen ging zij in haar eentje Monopolyen. Na een uurtje hield Biebel het voor gezien. En werd ze winkeltje. Zij was èn verkoopster èn klant tegelijk. Het onderhandelen over de prijzen, iets wat zij in Marakech als leuk had ervaren, is dan ook snel afgerond. Grote plastic tassen worden volgeladen met allemaal spullen die links en rechts rondslingeren. Op de laptop wordt de administratie bijgehouden. Het Monopolygeld komt van pas, geen dubbeltje verdwijnt. Zij is vreselijk precies. De zakjes snoep worden intussen steeds kleiner. Geloven in de Sint of niet, dit smaakt beter dan oud brood. Toen moeders belde of ze vanmiddag meeging naar een feestje met livemuziek en lekkere hapjes, zag ik een tevreden gijns. De winkel werd gesloten en Biebel kwam heerlijk even op schoot knuffelen.

Laat ik maar met de conclusie beginnen. Perfectie bestaat niet. “Wees niet bang van de perfectie, je bereikt ze toch nooit” zei mijn leermeester Salvador Dali. “Wat is perfectie dan?” vroeg ik. “Volkomenheid. Volmaaktheid. Volledigheid”. Vraag honderd mensen wat perfectie is en je krijgt honderd verschillende antwoorden. Soms hoor ik klassieke muziekstukken waar ik ongevraagd het etiket perfect op plak. Elke noot staat op zijn plek. Het zelfde nummer kan ik de hele dag achter elkaar horen. Mogelijk wel maanden achter elkaar. En als er geen andere nummers zouden bestaan mijn leven lang. Ik heb schilderijen in Het Louvre gezien waar ik wel weken voor zou kunnen zitten. En nog zouden zij mij niet vervelen. Films heb ik gezien, waarin ik na een paar minuten al deelnam en pas tijdens de aftiteling weer netjes in de zaal werd afgezet. Voetbalwedstrijden met vlagen perfect voetbal, dat was ooit, maar dat is lang geleden. Als ik Frank Sinatra My Way hoor zingen, is dat voor mij perfectie. Maar kan ook heel goed zijn dat ik perfectie verwissel met geluk. Soms voel je een vlaag geluk door je lichaam heen stromen, dat is een perfect gevoel, een gevoel van liefde ook. Liefde, geluk, perfectie, de gouden driehoek. Robbie Williams in The Royal Albert Hall geeft mij dat driehoeksgevoel, mijn kinderen doen dat soms ook. Friedrich Nietzsche zei het al, “een redmiddel tegen de perfectie is liefde”. Daar sluit ik mij bij aan. Laat ik dan maar verliefd worden. Of ben ik dat al?

We zitten in een Jerry Springer-achtig tijdperk. De donkere kant van ons bestaan moet op straat liggen, anders tellen we niet meer mee. Komt mede door Hyves en andere communities. Misschien komt het ook wel door de overheid. Die weet inmiddels toch al bijna alles over ons en waarom zouden we voor dat laatste stukje privacy nou zo moeilijk doen? Toen ik onlangs  een paar weken geen telefoon had, gaf het direct een stukje rust. Afgesloten van de wereld. Zo voelt het dan. Dus hoe zalig moet het zijn om alle stekkers er uit te trekken, je gezicht laten verbouwen, je paspoort in de papiervernietiger en ergens op een verwegstrand “aanspoelen”? Toon je geen emoties, dan kun je wel inpakken. Leed scheidt, maar verenigt ook. Eerst lekker ruzie maken, daarna de verzoeningswip. Als het kan voor de ogen van geheel Nederland. Emo tv, ellende verkoopt. Het lijkt wel alsof we emotioneel incontinent zijn. De camera als plasgoot. We schamen ons nergens meer voor. Plotseling een man als vrouw verkleed, samen met zijn echtgenote op de bank. “Dit is mijn leven, zo heb ik mij altijd gevoeld”. Zijn vrouw accepteert het. Samen lekker op de buis. En morgen gewoon weer naar de baas. Terror Jaap zat bij Jenssen op de bank te schouderschokken. Weegt nu tweehonderdtwintig kilo en zal uiteindelijk zwelgen in zijn eigen vet. Zegt hij. Maar Jaap is een acteur. Een slechte ook nog. Hij had zijn winstpremie bij de DSB bank geparkeerd. Dat geloof ik nou weer wel.

Nooit zullen mijn gedachten te ruste gaan, misschien heel even als ik slaap. Toen ik klein was, bedacht ik van alles. Heel veel dingen die toen aan mijn brein ontsnapten, kwamen later in productie of werden geldmachines. De prepaid belkaart had ik al bedacht voordat telecombedrijven de kans kregen. Nu heb ik weer een gouden idee. Niet zo zeer dat ik er rijk van kan worden, maar het is wel zeer actueel. De huidige maatschappelijke plaaggeesten Eenzaamheid, Armoede, Asociaal en Ontevredenheid treffen elkaar op een bescheiden platform. Veel mensen die het goed kunnen betalen, hebben er een hekel aan om alleen uit eten te gaan. Dus doen ze het niet. Ze voelen zich bekeken. Strop voor de horeca. Veel mensen die het niet kunnen betalen, zouden graag eens uit eten willen. Desnoods uitgenodigd door iemand uit de eerste groep. Bingo voor de horeca. Iemand moet dit centraal coördineren natuurlijk. Is wel duidelijk natuurlijk wie. Daarnaast ook mooi zelf zeven dagen per week in een restaurant. Dat afzakkertje bij haar thuis neem ik dan maar op de koop toe. Bij een ander gouden plan kreeg ik direct de Partij voor de Dieren op mijn nek. Het idee was om alle accu’s van rolstoelen te vervangen door vierspan sledehonden. Geen accu’s, geen verkwistende kilometers van hondenuitlaatservices meer. Maar bij gebrek aan poolhonden, zou elke hond opeens tot werkhond worden gebombardeerd. Dat was mishandeling volgens Marianne Thieme. Had ik nou maar gewoon die belkaart doorgezet. Dan had ik mijn gedachten daarna vrijaf kunnen geven.

Nooit zullen mijn gedachten te ruste gaan, misschien heel even als ik slaap. Toen ik klein was, bedacht ik van alles. Heel veel dingen die toen aan mijn brein ontsnapten, kwamen later in productie of werden geldmachines. De prepaid belkaart had ik al bedacht voordat telecombedrijven de kans kregen. Nu heb ik weer een gouden idee. Niet zo zeer dat ik er rijk van kan worden, maar het is wel zeer actueel. De huidige maatschappelijke plaaggeesten Eenzaamheid, Armoede, Asociaal en Ontevredenheid treffen elkaar op een bescheiden platform. Veel mensen die het goed kunnen betalen, hebben er een hekel aan om alleen uit eten te gaan. Dus doen ze het niet. Ze voelen zich bekeken. Strop voor de horeca. Veel mensen die het niet kunnen betalen, zouden graag eens uit eten willen. Desnoods uitgenodigd door iemand uit de eerste groep. Bingo voor de horeca. Iemand moet dit centraal coördineren natuurlijk. Is wel duidelijk natuurlijk wie. Daarnaast ook mooi zelf zeven dagen per week in een restaurant. Dat afzakkertje bij haar thuis neem ik dan maar op de koop toe. Bij een ander gouden plan kreeg ik direct de Partij voor de Dieren op mijn nek. Het idee was om alle accu’s van rolstoelen te vervangen door vierspan sledehonden. Geen accu’s, geen verkwistende kilometers van hondenuitlaatservices meer. Maar bij gebrek aan poolhonden, zou elke hond opeens tot werkhond worden gebombardeerd. Dat was mishandeling volgens Marianne Thieme. Had ik nou maar gewoon die belkaart doorgezet. Dan had ik mijn gedachten daarna vrijaf kunnen geven.

Vanmorgen om vijf uur op om te gaan schrijven. Koud, donker. Beetje wankelend, omdat de lamp in de gang het niet doet. De computer aangezet. “Goedemorgen Wolly”. Hij antwoordt direct met een vrolijk gepiep. Of is het een hongerpiep, zijn etensbakje is leeg. In de keuken de Senseo geactiveerd en op de terugweg de kachel aan. Buiten beweegt de boomtop voor mijn balkondeur hevig en ik zie vette regendruppels tegen mijn raam. De eerste mails melden zich en ik doe een lamp aan. “Toch heeft het wat, die herfst”, denk ik. Daar ik nog poedel rondloop, spring ik snel in wat spullen van gisteren. Ben elke dag een paar uur bezig met het herschrijven van mijn boek, het lukt aardig. Mijn zoon om half acht geroepen, die heeft alleen het eerste en het laatste uur. Verleidelijk om dat eerste dan maar over te slaan. Het wordt nu langzaam licht en het verkeer zwelt aan. Je hoort de banden water verplaatsen. De radio werpt klassieke klanken, maar iets na half acht moet ik wijken met mijn zender. Zoonlief die er uitziet alsof hij gewoon de hele nacht rechtop wakker in bed heeft gezeten, springt onder de stralen en knapt per seconde op. Als ik stiekem mijn zender weer opzoek, komt er een gebrom uit de douche. “Pap, niet doen, dat weet je toch?” Als hij naar school is ga ik schilderen. Meer ideeën dan doek, dus zoek ik een schilderij uit dat ik kan overschilderen. Het belooft een mooie herfstdag. Binnen.

Zomaar een dag in november. “Vrijheid moet steeds verdedigd en heroverd worden!” Deze historische woorden sprak Angela Merkel gisteren bij de voormalige Muur in Berlijn. “Waarom moet de vrijheid steeds worden heroverd?” denk ik dan. “Waarom is dit geen standaard goed?” Gamers stonden afgelopen nacht in de rij voor het ultieme oorlogsspel “Call of duty 2”. Maar Kamerleden protesteren tegen de zeer realistische oorlogsbeelden. Is dit ook een vorm van vrijheid? Herman van Veen, vele jaren actief en succesvol in het Duitsland van na de oorlog, mobiliseert Nederland. Hij vergelijkt de partij van Wilders met de NSB. Als we de PVV-stemmers bij zijn optredens wegdenken, dan is een derde van de zaal leeg. Wij hebben de vrijheid om te kiezen op wie wij willen, wij hebben ook de vrijheid om wel of niet naar de schouwburg te gaan. Noord- en Zuid Korea speelden vandaag  oorlogje. Noord zou over de denkbeeldige scheidingslijn die dwars door het water is getrokken, zijn heen gevaren. Waarop Zuid een schot voor de boeg gaf. Noord voer lekker door en Zuid schoot met scherp. “Wat is vrijheid?” vroeg Frederique mij. “Ik denk wel dat ik het weet papa, maar kan het niet goed omschrijven”. Zelf zit zij tussen een aantal msn-gesprekken geklemd omdat zij te eerlijk is. “Vrijheid is als de wind die de duinen doet veranderen, maar de woestijn in tact laat”. Fred keek mij fronzend aan. Wie weet zijn de gamers van nu wel de soldaten van straks die onze vrijheid verdedigen. Of heroveren.

Even een moment stilstaan. Soms mag dat. Achterom kijken, lucht bijhappen en weer doorgaan. Dat is het leven. We worden overvoerd met records, statistieken en mijlpalen. Het is niet meer bij te houden. Daarom doe ik er nog maar een bij. Mijn column. Dit is mijn vijfhonderdste!!! Zoals altijd gevuld met tweehonderdvijftig woorden precies. Twee jaar geleden begonnen als oefening voor “schrijven = schrappen”. Een marmerblok zegt ook weinig, maar als Brancusi gaat slijpen, ontstaat er wat. Volgens Berry Kessels van De Gelderlander liet ik in mijn lijvige romanscript “…….door God gezonden” te weinig aan de fantasie van de lezer over. Zijn literatuurclitoris zou hierdoor niet geprikkeld worden. Dus amputeren geblazen om de fantasie van de lezer ruimte te geven. Als twee geliefden naar boven gingen, liet ik de camera doordraaien. “Stop!” riep Berry, “niet doen! Doe die slaapkamerdeur dicht en aan het gesprek, of juist géén gesprek bij het ontbijt kan de lezer de afgelopen nacht zelf invullen.” Dat moest ik beamen. Dus columns. Jaarlijks meer dan zestig duizend bezoekers met vele reacties. Vaak niet geplaatst omdat zij te persoonlijk waren. Heel veel mensen hebben mij bedankt omdat de verhaaltjes zo herkenbaar zijn. En belden mij als ik een paar dagen niets had geschreven. Mensen kwamen naar mij toe. Dat een verhaal hun tot tranen bracht, of in het geval van Bjorn, zelfs zijn leven veranderde. En dat doet me deugd. Even een moment stilstaan. Soms moet dat. Achterom kijken, lucht bijhappen en weer doorschrijven. Dat is mijn leven.

Ik kan me voorstellen dat een land niet blij is met een epidemie die naar dat land vernoemd is. Vooral als het niet vaststaat dat de bron van alle ellende zich in dat land bevindt. Miljarden dollars aan toeristeninkomsten zullen buiten Mexico besteed worden. In het verleden heeft de aarde nog wel eens bezoek gehad van ongenode virussen. Al in de tweede eeuw kostte een pokkenepidemie vijf miljoen mensenlevens, de Spaanse griep een honderd jaar geleden ongeveer veertig miljoen. AIDS overtreft deze aantallen ruimschoots. Al deze gegevens gooide ik bij de bakker in de groep. Als je de kinderen van school moet halen en voor je staan een aantal treuzelaars, een aantal socioshoppers zoals ik ze altijd noem, dan zou je het liefste willen voordringen. Socioshoppers zijn mensen die niets te doen hebben, die blij zijn met een praatje van de juffrouw achter de toonbank omdat ze verder niemand hebben. “Als je niets te doen hebt, doe het dan niet hier”. Gezegd dient te worden dat je er niet veel vrienden mee maakt. Maar daarvoor ga ik ook niet naar de bakker. Als er ook nog zo nodig geproefd moet worden van een besmeerde krentenwegge waar ik net nog een paar vliegen op zag zitten, slaan bij mij de stoppen door. Als door een dolle neger gebeten, begin ik enorm te hoesten, tussendoor rochelend dat ik beter niet naar Mexico had kunnen gaan. En zo ja. Als sneeuw voor de zon slinkt de rij, zelfs één persoon keert brodeloos huiswaarts.

De modewereld is een harde wereld. Elke wereld is hard als je de top wilt bereiken, maar de modewereld is een wereld op zich. “Een valse, kunstmatige nepwereld met uitgehongerde modellen”, volgens Alexis. Alexis woont in Milaan en was tot voor kort modeontwerpster voor een beroemd modehuis. Vanavond kwam zij via mijn site bij mij terecht. En het klikte. Of het kwam omdat ze mijn schilderijen “bellissimo” vond, of dat het kwam doordat ze er goed uit zag, ik weet het niet. Maar we begrepen elkaar. Toen ik trots vertelde dat mijn dochter Maxime professioneel model wil worden, werd ze even stil. Ook vertelde ik dat ze altijd precies deed wat ik niet wilde. Zij nam mij bij de hand en leidde mij achter de coulissen. Ik zag graatmagere breekbare jonge meisjes proberen bij mannen op leeftijd in het gevlei te komen. Ik zag modellen met duurbetaalde portofolio`s onder de arm het ene kantoor in, het andere uit lopen. Ik zag meisjes huilend op een achteraf kamertje met een rietje om zich weer op te peppen voor de volgende auditie. Ik zag haat en nijd, afgunst, jalousie, leugens, diefstal, honger, krabben en bijten en soms een lach. Ik had genoeg gezien. “Dit is slechts een tipje van de sluier”. Zij doelde op modehuizen, ontwerpers, commercie, concurrentie, bedrijfsspionage, deadlines, kinderarbeid en de maffia. Ik wist nu voldoende. Stuurde direct een smsje naar Maxime die ergens aan het oppassen was. “Max doe je best in de modellenwereld, ik sta er helemaal achter”.