Paskie Rokus schildert en schrijft.

Paskie — Mon, 10 May 2010 13:57:20 +0000

Atelierruimte gezocht!!!

i.p.v huur elke maand een schilderij…….

***SPOED***

Gezellig

Paskie — Wed, 02 Dec 2009 17:25:10 +0000

De gezellige decembermaand is weer aangebroken. Verjaardag van Frederique, Sinterklaas, Kerstmis en Oud en Nieuw. December is een maand voor overpeinzingen, feestverlichting, vergiffenis en diefstal. Een aantal mensen hebben wat om uit te geven, een groot aantal mensen geeft uit maar kan het eigenlijk helemaal niet missen en een groeiende groep mensen kan deze maand helemaal niks. Bij die laatste groep hoor ik, zal ook blij zij als deze maand voorbij is. Je wordt overal uitgenodigd, maar tegelijkertijd wordt je nergens toegelaten. Met heel veel moeite en kunstgrepen had ik twee honderd euro gespaard, of zeg maar bespaard. Heb regelmatig met de kinderen geen eten gehad en alleen water uit de kraan gedronken. Want ook ik wil een keer de schoenen van vier kinderen vullen en wat pakjes onder een denkbeeldige boom leggen. Dus vanmorgen naar de sportschool, daarna door naar de Action voor de cadeautjes. Dat eerste lukte nog wel, maar toen ik mij wilde aankleden, was mijn trainingsbroek weg. Met portemonnee. Had mijn kleding wel in een locker gedaan maar vergeten af te sluiten. Komt natuurlijk omdat ik sportschoolbezoekers associeer met sportieve vrienden, mensen met een gezond hart op de juiste plek. Twee honderd euro weg, geen cadeaus dit jaar, pinpasje van de schuldsanering foetsie en toen ik naar de stadsbank wilde bellen voor blokkade en aanvraag van een nieuwe, liep mijn belkaart leeg op onzinnige keuzenummers. Zonder mijn verhaal te kunnen doen. De maand is nog geen twee dagen oud en ik vind hem nu al gezellig.

Sinterklaaswens

Paskie — Fri, 27 Nov 2009 10:52:36 +0000

Sinterklaas is niet getrouwd. Maar gay komt hij ook niet over. Ondanks zwarte knechten, baard en snor opereert hij geslachtsloos. Toch heb in het verleden menig vrouw bij de goedheiligman op schoot gezien. En merkte dat er niet bepaald afwijzend op werd gereageerd. Altijd zag ik de sneeuwwitte handschoenen betasten. Vanavond vroegen Bibi en Fred of ze de schoen mochten zetten. “Ja natuurlijk dames” antwoordde ik triomfantelijk, toevallig was ik `s middags bij de supermarkt geweest. Bibi gelooft al sinds een jaar niet meer in sprookjes, maar toch als het moment nadert, wordt ze weer klein, heel klein. Vijf verzoekbriefjes voor de Sint, bepaald geen goedkope cadeautjes. Bewijs dat ze nog twijfelt. Want moet het van vaders afkomen dan is ze realistisch genoeg om niet te overvragen. Wel heeft zij een lievelingswens die nooit op papier komt. Net als zij die bij mij wil uitspreken, komt Fred mat haar laars de kamer binnen. Fred is realistisch, een laars kan meer bevatten dan welke schoen dan ook. Maxime plaatst ook een laars bij, maar zingt niet mee. “Zou de Sint dat erg vinden papa?” vraagt Bibi en kruipt na het laatste couplet nog even op schoot. “Je weet toch wel wat mijn grootste wens is pap…….?” Ik knik van nee. “………dat jij en mama weer samen komen. Het kost niets papa” fluistert Bibi in mijn oor. Opeens begint Wollie te piepen. “Welke Piet haalt er een blaadje witlof voor Wol?” Piet Bibi rent al naar de keuken. Saved by the bell.

Motorrijder

Paskie — Mon, 23 Nov 2009 22:46:26 +0000

“Riders in the storm”. Deze song van de “Doors” roept bij mij bepaalde beelden op. Ik zie lange leren jassen, motorrijders, gekromd tegen herfstige stormen inrijden. Gladde wegen, extra ingezeept met afvallend blad. Het is een natte, koude maandagmorgen. Aan mijn fiets bungelt inmiddels een halfvolle boodschappentas. Mijn koffie was op dus moest ik naar de super. Vlak nadat ik ben overgestoken zie ik twee geelgejaste ambulancemotoren met felblauwe zwaailichten. Er is iets aan de hand. “Kijk zelf maar uit” denk ik als ze met veel bravoure tussen schrikkerige automobilisten stunten. Even blijf ik bij die motorrijder die ooit vóór mij reed. Samen snelden wij door oranje lichten. Bij elk stoplicht gaf hij extra gas, dat deed ik ook. Bij het laatste licht deed ik dat ook. Hij niet. Plotseling trok hij aan de noodrem en kwam kort daarna tot stilstand. Dit duurde maar even. Door mijn extra gas, werd hij een meter of dertig gelanceerd. Ik vreesde het ergste. Toen de stormrijder weer bewoog, zette ik hem snel op zijn motor die wonder boven wonder gewoon startte. Voordat iedereen het in de gaten had, was ik weg. Bij de Markt zie ik drie horecaondernemers levenloos in deurposten hangen. Maandag, koud, regen, leuk vooruitzicht. Als ik het “sluit de boel maar”-gebaar maak, lachen ze niet terug. Kletsnat thuisgekomen wil ik na een hete douche een koffiepad in de Senseo proppen. Vergeten. Dus weer terug en de horecamensen hebben zich niet verroerd. Alleen heb ik het gevoel dat zij nu glimlachen.

Hans

Paskie — Sun, 22 Nov 2009 15:48:43 +0000

Onlangs Kroontje die mij vond, nu was het Hans die na veertig jaar op de digitale stoep stond. Hans heet geen Hans, maar ik noem hem zo. Dat is prettiger, voor Hans. Hij zat bij mij op de kostschool in Eindhoven. De school was zeer exclusief, maar dat besefte ik pas achteraf. Werd bestuurd door broeders, dat merkte ik gelijk. Kinderen van Philips, kinderen van burgemeesters, kinderen van ouders met zaken. Er zaten kinderen van twintig op de MAVO. Maar Hans ging gelijk met mij op. Alleen, Hans was niet zo`n sterke persoonlijkheid. Dat wil zeggen, hij durfde nooit nee te zeggen. Tussen allemaal broeders, was het best wel handig als je van je af kon bijten. En dat kon Hans dus niet. Een weekeindje naar huis en steun bij zijn ouders zoeken hoefde hij ook niet. Nu had hij mij eindelijk gevonden, na ruim veertig jaar. Wilde mij bedanken. Op een avond zag ik dat Hans bij de directeur op zijn kamer moest komen. Dat vond ik vreemd als je overdag voldoende tijd hebt. Luisterde aan de deur en toen ik hoorde dat Hans het uitschreeuwde van de pijn, rende ik naar binnen. Trapte broeder overste in elkaar en kreeg een maand schorsing. Hans “werd verder met rust gelaten” schreef hij. Ik bedankte hem, dat hij de moeite had genomen om mij te vinden en adviseerde hem de broedergilde alsnog te vervolgen. “Dat wordt een beetje moeilijk” antwoordde Hans, hij was dertig jaar geleden tot de zelfde orde toegetreden.

Voetbaloorlog

Paskie — Thu, 19 Nov 2009 23:52:50 +0000

We schrijven precies veertig jaar geleden. Honduras en El Salvador zijn in een oorlog verwikkeld. Deze vierdaagse oorlog ontstond door een voetbalwedstrijd. En staat bekend als “la Guerra del futbol”. Het is één jaar voor het wereldkampioenschap in Mexico. Beide landen strijden nog voor een plek. De eerste wedstrijd in Honduras werd door het thuisland gewonnen. De spelers van El Salvador werden de nacht voor de wedstrijd uit hun slaap gehouden. De return was voor El Salvador. Hier werden de spelers van Honduras uit hun slaap gehouden. Lawaai, stenen door de ruiten, dode ratten werden naar binnen gegooid. Dus beslissingswedstrijd. Na een reguliere twee twee, bracht de verlenging uitkomst. Maar bracht ook oorlog. Vijf duizend doden, tien duizend gewonden, vijftig duizend daklozen. Dank zij het voetbal. Ik moest hier vandaag aan denken. Ierland is in rep en roer. En terecht. Door een laffe Franse handsbal werd Ierland uitgeschakeld. En niet Frankrijk. De Ierse regering pikt dit niet en eist dat de wedstrijd wordt overgespeeld. Zo kan dus een nieuwe voetbaloorlog ontstaan. Als dat zo is, sluit ik mij aan bij de arme Ieren. Als huurling zal ik mijn leven in de waag stellen om die nare Fransen een lesje te leren. Ook hier blijkt wederom dat Frankrijk beter af zou zijn zonder Fransen. Rinus Michels riep het al voor de door Nederland desastreus verloren finale tegen de Duitsers in 1974. Voetbal is oorlog! Ik ben vergeten wie die beslissingswedstrijd in Mexico had gewonnen. Het maakt niet uit. L`histoire se repète?

Kerstpakkettensyndroom

Paskie — Wed, 18 Nov 2009 08:21:20 +0000

Nadeel van eigen baas zijn is dat je nooit waardering krijgt van een meerdere. De enige die boven je staat is de fiscus. Zo lang het goed gaat lacht die altijd. Maar dat gaat alleen over geld, hier spreekt geen waardering uit. Loonsverhoging kun je jezelf makkelijk toebedelen, tenslotte beschik je over de sleutel van de kluis. Vrij nemen wanneer je zin hebt hoef je met niemand te overleggen. Maar, die schouderklop, de oprechte waardering, de beroemde envelop of het summum, het kerstpakket, dat zal eeuwig ontbreken. Natuurlijk heb ik als ondernemer honderden kerstpakketten gehad van leveranciers, van banken. Maar nooit van een baas die iets gaf voor bewezen diensten. Voor trouw, inzet, eerlijkheid en waardering. Hoef nog net niet in therapie, maar een vorm van kerstpakkettensyndroom is duidelijk aanwezig. In deze periode van het jaar komt het altijd weer opzetten. Zie overal bestelautootjes stoppen met gezellige dozen er in. Lachend worden die bij bedrijven naar binnen gedragen. Ik zie al de vrolijke gezichten va het personeel voor me. Dankbaar worden de dozen in ontvangst genomen. Men weet `s avonds niet hoe snel men naar huis moet rijden om samen met moeders en kinderen het pakket open te scheuren. Tussen al het stro zitten prachtige potten jam verstopt, toastjes, onbekende flessen wijn. Ragouts, een blikopener en snoepjes voor de kinderen. Dat tegenwoordig de helft van de doos leeg is en aan een goed doel is geschonken, dat is nieuw voor mij. Maar een kniesoor die daar op let. Baas, bedankt!

Spotty

Paskie — Tue, 17 Nov 2009 23:12:10 +0000

Het fokprogramma van Bibi en Clea verkeert opeens in een patstelling. Aan mij ligt het niet, hoewel ik nou ook niet bepaald stond te juichen. Clea heeft haar cavia inmiddels. Aan de ouders van haar ligt het ook niet. Wolly, de mannelijke cavia van Bibi zou een vriendin krijgen. Clea die helemaal gek is van Wolly, had thuis net zo lang gezeurd dat zij ook een cavia mocht uitzoeken. Haar keuze was op een bruinharig vrouwtje gevallen. Met midden op het hoofd een wit pluimpje. Vanzelfsprekend had Stuffie de allerliefste bruine kraaloogjes van de hele wereld. “Oogjes, waar Wolly welk eens op zou kunnen vallen” vertelde Clea een paar weken geleden trots. De dames keken elkaar toen begrijpend aan en het fokprogramma was geboren. Wiskundige tabellen werden op papier getoverd. Logeerschema’s, vanzelfsprekend vergezeld door de dames. Alleen maar voor vijf of zes van die kleine bolletjes wol. Dit was het hoogst bereikbare in de verzorgingswereld van Clea en Bibi. Toen Clea afgelopen week een beetje beteuterd Stuffie kwam laten zien, bleek zij niet bruin. Een prachtig zwart exemplaartje, wel met een wit pluimpje op het hoofd. “En het is ook geen vrouwtje” begon Clea plotseling te huilen. Bibi huilde spontaan mee. Stuffie was al door een ander meegenomen, er restte niet anders dan Spotty. “Geeft niks hoor Clea” troostte Bibi haar vriendin “ze kunnen toch mooi vriendjes worden?” Clea knikte heftig van ja en de twee cavia’s werden voorzichtig aan elkaar voorgesteld. Een lekker blaadje witlof maakte het feestje compleet.

Houding

Paskie — Mon, 16 Nov 2009 00:31:48 +0000

Soms weet je niet of je iemand moet verbeteren, moet helpen. Maakt iemand een domme fout, dan vind ik het al gauw gênant. Dan laat ik hem liever denken dat hij het goed heeft. “Ja pap, dat heb je pas vier keer verteld” kan Maxime zo heerlijk inwrijven. In mijn streven mijn kinderen wat wijsheid mee te geven, heb ik inderdaad de neiging om een aantal wetenswaardigheden overdreven vaak in de sluimerende hersenen te drillen. Voor mijn gevoel wisten wij vroeger veel meer. Dus die tekortkoming tracht ik zodoende te compenseren. Onzin natuurlijk, want het gaat er alleen nog maar om waar je de dingen kunt opzoeken. Parate kennis heeft geen waarde, niemand luistert naar je. Domme mensen verbeteren, stotteraars aanvullen. Vroeger had ik een aantal personeelsleden die hevig haperden in de mondholte. Als je haast hebt is dat niet altijd even handig. Dus was ik geneigd om voor hun de zin af te maken. Waarom wachten? Vanmiddag bij Albert Heijn. Hij rolstoelde voor mij naar binnen en later struikelde ik bijna over zijn kar. Zag een hulpeloze vragende blik omdat hij natuurlijk nergens bij kon. Wat moet je doen dan? Wat is je houding? Zonder na te denken vraag ik of ik kan helpen. Gelukkig, het kan. Heel langzaam verlaten zijn woorden zijn mond. Of ik even de vegetarische kiwi’s wil aanreiken. “De biologische zul je bedoelen” zeg ik lachend. Hij kijkt mij serieus aan. “Ja d…dddad.d.dddddat bbbedddoooel…………….” “ik ook” vulde ik hem aan. Had nog meer te doen.

Bibi

Paskie — Sun, 15 Nov 2009 11:15:54 +0000

Toen wij opstonden rende zij naar haar schoen. En zowaar, de Sint had er twee zakjes snoep ingedaan. Fred en Julia keken een beetje beteuterd, maar zij weigerden gisteren de aankomst van de Goedheiligman onder ogen te zien. Bibi en Clea waren wel even gegaan, maar waren gepasseerd met de snoepuitdeling. Clea gelooft er nog heilig in. Bibi is al twee jaar verder, maar zette toch slim haar schoen. Julia bleef bij ons logeren, dus papa weer op de gang. Een enorm kussengevecht was het laatste teken van leven. Vanmorgen ging Fred met Julia mee naar huis. Bibi alleen bij mij. Dat vindt zij heerlijk, papa voor haarzelf. Eergisteren nog met haar gescrabbeld, alleen de letters Q en X deden niet mee. Vanmorgen ging zij in haar eentje Monopolyen. Na een uurtje hield Biebel het voor gezien. En werd ze winkeltje. Zij was èn verkoopster èn klant tegelijk. Het onderhandelen over de prijzen, iets wat zij in Marakech als leuk had ervaren, is dan ook snel afgerond. Grote plastic tassen worden volgeladen met allemaal spullen die links en rechts rondslingeren. Op de laptop wordt de administratie bijgehouden. Het Monopolygeld komt van pas, geen dubbeltje verdwijnt. Zij is vreselijk precies. De zakjes snoep worden intussen steeds kleiner. Geloven in de Sint of niet, dit smaakt beter dan oud brood. Toen moeders belde of ze vanmiddag meeging naar een feestje met livemuziek en lekkere hapjes, zag ik een tevreden gijns. De winkel werd gesloten en Biebel kwam heerlijk even op schoot knuffelen.