Voetbal

Barcelona – Manchester United, een “fraai affiche” zoals de commentatoren ons willen doen geloven. Het is pauze en wederom een draak van een wedstrijd. Ik heb besloten om niet verder te kijken en mijn tijd op deze manier niet te verkwanselen. Als een echte coach ga ik nu ingrijpen. De namen van de fraaie steden riepen wel heel veel herinneringen op. Dat was misschien ook wel de reden dat ik mezelf vanavond vrij had gegeven. Even niet schilderen, maar met zoonlief, die mij altijd smeekt om samen te kijken, voor de buis. Met tegenzin plofte ik op de bank. Maar als ik verwachtingsvol om mij heen kijk, zit ik alleen naar dat groene scherm te staren. Mijn zoon zit achter de pc en communiceert met zijn vrienden en vriendinnen. Als ik schreeuw, juich of vloek, pas dan kijkt hij even achteloos opzij en geeft wat ongenuanceerd commentaar. Hij heeft immers de aanleiding niet gezien, maar weet het wel beter. Vanavond was een déjà vu. Snel afgewassen om op tijd aan te schuiven. De voetballiefhebber weer achter mijn pc, ik noodgedwongen op de bank. “Gezellig hè pap” roept hij mij tussendoor toe, als hij merkt dat ik onrustig begin te schuiven. In de pauze pas ik een historische wissel toe. Sleur zoonlief van mijn bureaustoel en plaats hem op de reservebank. Dat voelt beter. De wedstrijd is nog steeds niets, maar ik voel me toch in mijn element. Mijn zoon verzorgt het commentaar. Ik vind het prima. Ik luister toch niet.

Advertenties

~ door Paskie op 23 april, 2008.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: