Kinderliefde

Mijn liefde voor kinderen is zeer groot. Vooral die voor mijn eigen kinderen. Vroeger tilde ik nog wel eens kinderen van anderen op, maar in deze tijd kan dat niet meer. In Oostenrijk is dat geen bezwaar. Daar let men niet zo op elkaar. Daar wordt iedereen in zijn waarde gelaten. Of je nou een gefrustreerde kunststudent bent die chronisch voor de kunstakademie wordt afgewezen, of dat je een trotse vader bent die zijn kinderen voor de boze buitenwereld afschermt. Soms vierentwintig jaar lang, geen daglicht, geen buitenlucht. Wel zeven poppen van papa gekregen om mee te spelen. Poppen van vlees en bloed, resultaat van dagelijks verkrachten. Frederique had vijftien euro gespaard. Allemaal bruingeld. Zij wilde een vriendinnenketting kopen. Dat is dus geen ketting om je vriendin aan vast te ketenen, zoals ik vandaag leerde. Maar een geperforeerd hartje die je voor de ogen van je beste vriendin doormidden breekt en dan haar de helft schenkt. Wij naar een speciaalzaak. Gesloten, op maandag. Net zoals kappers en fietsenmakers. Teleurgesteld drukte Frederique haar neus tegen het natte venster. “Morgen is er weer een dag” opperde ik. Maar zag dat verkeerd. Zij had Wies beloofd vandaag dit te gaan regelen. Toen we naar huis liepen, haalde een verkoopster van een juwelierszaak een bord naar binnen. Ik keek in de etalage en ja hoor. “Hartje acht euro en goedkoopste ketting zevenvijftig”. Vijftig cent te kort. Een blik naar papa. Ik knikte. Frederique gelukkig. Bedacht dat er lieden zijn die dit anders zouden oplossen.

Advertenties

~ door Paskie op 28 april, 2008.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: