Spotty

•17 november, 2009 • Geef een reactie

Het fokprogramma van Bibi en Clea verkeert opeens in een patstelling. Aan mij ligt het niet, hoewel ik nou ook niet bepaald stond te juichen. Clea heeft haar cavia inmiddels. Aan de ouders van haar ligt het ook niet. Wolly, de mannelijke cavia van Bibi zou een vriendin krijgen. Clea die helemaal gek is van Wolly, had thuis net zo lang gezeurd dat zij ook een cavia mocht uitzoeken. Haar keuze was op een bruinharig vrouwtje gevallen. Met midden op het hoofd een wit pluimpje. Vanzelfsprekend had Stuffie de allerliefste bruine kraaloogjes van de hele wereld. “Oogjes, waar Wolly welk eens op zou kunnen vallen” vertelde Clea een paar weken geleden trots. De dames keken elkaar toen begrijpend aan en het fokprogramma was geboren. Wiskundige tabellen werden op papier getoverd. Logeerschema’s, vanzelfsprekend vergezeld door de dames. Alleen maar voor vijf of zes van die kleine bolletjes wol. Dit was het hoogst bereikbare in de verzorgingswereld van Clea en Bibi. Toen Clea afgelopen week een beetje beteuterd Stuffie kwam laten zien, bleek zij niet bruin. Een prachtig zwart exemplaartje, wel met een wit pluimpje op het hoofd. “En het is ook geen vrouwtje” begon Clea plotseling te huilen. Bibi huilde spontaan mee. Stuffie was al door een ander meegenomen, er restte niet anders dan Spotty. “Geeft niks hoor Clea” troostte Bibi haar vriendin “ze kunnen toch mooi vriendjes worden?” Clea knikte heftig van ja en de twee cavia’s werden voorzichtig aan elkaar voorgesteld. Een lekker blaadje witlof maakte het feestje compleet.

 

 

Houding

•16 november, 2009 • Geef een reactie

Soms weet je niet of je iemand moet verbeteren, moet helpen.  Maakt iemand een domme fout, dan vind ik het al gauw gênant. Dan laat ik hem liever denken dat hij het goed heeft. “Ja pap, dat heb je pas vier keer verteld” kan Maxime zo heerlijk inwrijven. In mijn streven mijn kinderen wat wijsheid mee te geven, heb ik inderdaad de neiging om een aantal wetenswaardigheden overdreven vaak in de sluimerende hersenen te drillen. Voor mijn gevoel wisten wij vroeger veel meer. Dus die tekortkoming tracht ik zodoende te compenseren. Onzin natuurlijk, want het gaat er alleen nog maar om waar je de dingen kunt opzoeken. Parate kennis heeft geen waarde, niemand luistert naar je. Domme mensen verbeteren, stotteraars aanvullen. Vroeger had ik een aantal personeelsleden die hevig haperden in de mondholte. Als je haast hebt is dat niet altijd even handig. Dus was ik geneigd om voor hun de zin af te maken. Waarom wachten? Vanmiddag bij Albert Heijn. Hij rolstoelde voor mij naar binnen en later struikelde ik bijna over zijn kar. Zag een hulpeloze vragende blik omdat hij natuurlijk nergens bij kon. Wat moet je doen dan? Wat is je houding? Zonder na te denken vraag ik of ik kan helpen. Gelukkig, het kan. Heel langzaam verlaten zijn woorden zijn mond. Of ik even de vegetarische kiwi’s wil aanreiken. “De biologische zul je bedoelen” zeg ik lachend. Hij kijkt mij serieus aan. “Ja d…dddad.d.dddddat  bbbedddoooel…………….” “ik ook” vulde ik hem aan. Had nog meer te doen.

Bibi

•15 november, 2009 • Geef een reactie

Toen wij opstonden rende zij naar haar schoen. En zowaar, de Sint  had er twee zakjes snoep ingedaan. Fred en Julia keken een beetje beteuterd, maar zij weigerden gisteren de aankomst van de Goedheiligman onder ogen te zien. Bibi en Clea waren wel even gegaan, maar waren gepasseerd met de snoepuitdeling. Clea gelooft er nog heilig in. Bibi is al twee jaar verder, maar zette toch slim haar schoen. Julia bleef bij ons logeren, dus papa weer op de gang. Een enorm kussengevecht was het laatste teken van leven. Vanmorgen ging Fred met Julia mee naar huis. Bibi alleen bij mij. Dat vindt zij heerlijk, papa voor haarzelf. Eergisteren nog met haar gescrabbeld, alleen de letters Q en X deden niet mee. Vanmorgen ging zij in haar eentje Monopolyen. Na een uurtje hield Biebel het voor gezien. En werd ze winkeltje. Zij was èn verkoopster èn klant tegelijk. Het onderhandelen over de prijzen, iets wat zij in Marakech als leuk had ervaren, is dan ook snel afgerond. Grote plastic tassen worden volgeladen met allemaal spullen die links en rechts rondslingeren. Op de laptop wordt de administratie bijgehouden. Het Monopolygeld komt van pas, geen dubbeltje verdwijnt. Zij is vreselijk precies. De zakjes snoep worden intussen steeds kleiner. Geloven in de Sint of niet, dit smaakt beter dan oud brood. Toen moeders belde of ze vanmiddag meeging naar een feestje met livemuziek en lekkere hapjes, zag ik een tevreden gijns. De winkel werd gesloten en Biebel kwam heerlijk even op schoot knuffelen.

Perfectie

•15 november, 2009 • Geef een reactie

Laat ik maar met de conclusie beginnen. Perfectie bestaat niet. “Wees niet bang van de perfectie, je bereikt ze toch nooit” zei mijn leermeester Salvador Dali. “Wat is perfectie dan?” vroeg ik. “Volkomenheid. Volmaaktheid. Volledigheid”. Vraag honderd mensen wat perfectie is en je krijgt honderd verschillende antwoorden. Soms hoor ik klassieke muziekstukken waar ik ongevraagd het etiket perfect op plak. Elke noot staat op zijn plek. Het zelfde nummer kan ik de hele dag achter elkaar horen. Mogelijk wel maanden achter elkaar. En als er geen andere nummers zouden bestaan mijn leven lang. Ik heb schilderijen in Het Louvre gezien waar ik wel weken voor zou kunnen zitten. En nog zouden zij mij niet vervelen. Films heb ik gezien, waarin ik na een paar minuten al deelnam en pas tijdens de aftiteling weer netjes in de zaal werd afgezet. Voetbalwedstrijden met vlagen perfect voetbal, dat was ooit, maar dat is lang geleden. Als ik Frank Sinatra My Way hoor zingen, is dat voor mij perfectie. Maar kan ook heel goed zijn dat ik perfectie verwissel met geluk. Soms voel je een vlaag geluk door je lichaam heen stromen, dat is een perfect gevoel, een gevoel van liefde ook. Liefde, geluk, perfectie, de gouden driehoek. Robbie Williams in The Royal Albert Hall geeft mij dat driehoeksgevoel, mijn kinderen doen dat soms ook. Friedrich Nietzsche zei het al, “een redmiddel tegen de perfectie is liefde”. Daar sluit ik mij bij aan. Laat ik dan maar verliefd worden. Of ben ik dat al?

Emoties

•14 november, 2009 • Geef een reactie

We zitten in een Jerry Springer-achtig tijdperk. De donkere kant van ons bestaan moet op straat liggen, anders tellen we niet meer mee. Komt mede door Hyves en andere communities. Misschien komt het ook wel door de overheid. Die weet inmiddels toch al bijna alles over ons en waarom zouden we voor dat laatste stukje privacy nou zo moeilijk doen? Toen ik onlangs  een paar weken geen telefoon had, gaf het direct een stukje rust. Afgesloten van de wereld. Zo voelt het dan. Dus hoe zalig moet het zijn om alle stekkers er uit te trekken, je gezicht laten verbouwen, je paspoort in de papiervernietiger en ergens op een verwegstrand “aanspoelen”? Toon je geen emoties, dan kun je wel inpakken. Leed scheidt, maar verenigt ook. Eerst lekker ruzie maken, daarna de verzoeningswip. Als het kan voor de ogen van geheel Nederland. Emo tv, ellende verkoopt. Het lijkt wel alsof we emotioneel incontinent zijn. De camera als plasgoot. We schamen ons nergens meer voor. Plotseling een man als vrouw verkleed, samen met zijn echtgenote op de bank. “Dit is mijn leven, zo heb ik mij altijd gevoeld”. Zijn vrouw accepteert het. Samen lekker op de buis. En morgen gewoon weer naar de baas. Terror Jaap zat bij Jenssen op de bank te schouderschokken. Weegt nu tweehonderdtwintig kilo en zal uiteindelijk zwelgen in zijn eigen vet. Zegt hij. Maar Jaap is een acteur. Een slechte ook nog. Hij had zijn winstpremie bij de DSB bank geparkeerd. Dat geloof ik nou weer wel.

Academie

•13 november, 2009 • Geef een reactie

Vele beroemdheden gingen Maxime voor. Al tientallen jaren verlaten zij de Kunstacademie in Arnhem. Vooral  de modeafdeling scoort hoog. Morgen gaat Max naar de open dag. Natuurlijk wilden de boefjes mee, maar de kunstenares in spé wil alleen met vaders. Voor mij is het lang geleden dat ik er binnen was. Zal nooit vergeten hoe hard de meisjes van de mode moesten werken. Kwam ze tegen in café Meijers, het artistieke bolwerk in de jaren zeventig. Na een week hard ontwerpen, knippen en naaien, bracht dit café op zaterdagavond verstrooiing. Natuurlijk was ik paraat. Blond haar, blauwe ogen, de mooiste billen ever en een Limburgs accent. Marliz, de echtgenote van onze muzikale hofnar Hans Liberg. Onwetend begaf zij zich in het hol van de leeuw. Een paar maanden lang mocht ik haar inwijden in de Arnhemse kunstscene, veel verder dan haar kamertje kwamen we niet. Zij moest echter op de Academie zoveel uren maken, dat er voor mijn anatomische studies niet veel tijd overbleef. Daar ik toch wel dagelijks een aantal uren moest oefenen, bedankte ik Marliz na een half jaar trouwe dienst. Elke keer als ik haar echtgenoot nu op de buis zie grappen met noten en toonladders, denk ik aan de billen van Marliz. Ronder dan rond. Helaas kwam ik haar een paar jaar geleden tegen, waarmee de billenballon uiteen spatte. Morgen zullen in de creatieve droomfabriek mij zulke gedachten omringen. Maxime zal met een paar jaar de podia bestormen. Gelukkig hoeft zij in Arnhem niet op kamers.

Belkaart

•12 november, 2009 • 2 reacties

Nooit zullen mijn gedachten te ruste gaan, misschien heel even als ik slaap. Toen ik klein was, bedacht ik van alles. Heel veel dingen die toen aan mijn brein ontsnapten, kwamen later in productie of werden geldmachines. De prepaid belkaart had ik al bedacht voordat telecombedrijven de kans kregen. Nu heb ik weer een gouden idee. Niet zo zeer dat ik er rijk van kan worden, maar het is wel zeer actueel. De huidige maatschappelijke plaaggeesten Eenzaamheid, Armoede, Asociaal en Ontevredenheid treffen elkaar op een bescheiden platform. Veel mensen die het goed kunnen betalen, hebben er een hekel aan om alleen uit eten te gaan. Dus doen ze het niet. Ze voelen zich bekeken. Strop voor de horeca. Veel mensen die het niet kunnen betalen, zouden graag eens uit eten willen. Desnoods uitgenodigd door iemand uit de eerste groep. Bingo voor de horeca. Iemand moet dit centraal coördineren natuurlijk. Is wel duidelijk natuurlijk wie. Daarnaast ook mooi zelf zeven dagen per week in een restaurant. Dat afzakkertje bij haar thuis neem ik dan maar op de koop toe. Bij een ander gouden plan kreeg ik direct de Partij voor de Dieren op mijn nek. Het idee was om alle accu’s van rolstoelen te vervangen door vierspan sledehonden. Geen accu’s, geen verkwistende kilometers van hondenuitlaatservices meer. Maar bij gebrek aan poolhonden, zou elke hond opeens tot werkhond worden gebombardeerd. Dat was mishandeling volgens Marianne Thieme. Had ik nou maar gewoon die belkaart doorgezet. Dan had ik mijn gedachten daarna vrijaf kunnen geven.